"Fiestra á liberdade", é o monumento que no barrio do Calvario (Vigo),érguese xa, en “homenaxe a todas as persoas que deron a súa vida en defensa da liberdade. Neste lugar levantáronse as barricadas que en xullo do 1936 tentaron rexeitar a sublevación militar contra a República”.
Co lema “Agromar da Memoria”, o tributo rendeuse no barrio do Calvario, na rúa Urzáiz, en fronte do mercado. Alí quedou instalado o monolito que recorda a historia e alí se leron verbas para honrar os seus protagonistas.
Coa escultura de Francisco Pazos, a Asociación Viguesa pola Memoria Histórica do 36 e a Concellería de Cultura, do BNG, renderon homenaxe aos centos de homes e mulleres que loitaron contra os golpistas, e aos que morreron na defensa da legalidade constitucional.
Este pasado sábado, 20 de Marzo, fíxose xustiza, aos que" simplemente crían que a súa ideoloxía servía para construir. Recordar os nomes e honrar a súa memoria, como exercicio de xustiza, que non de vinganza”, manifestaron o teniente de alcalde, Santiago Domínguez, e o concelleiro de Cultura, Xesús López: "un réxime como o de Franco debería ser unánimemente condenado". Ambos os dous reafirmaron a necesidade de "retirar a cruz do monte do Castro e traballar para recuperar a memoria histórica".
A Asociación Viguesa pola Memoria Histórica do 36 puxo como exemplo do bo facer dentro do Concello de Vigo a actitude do grupo nacionalista, xa que a escultura foi pagada co orzamento da concellería. Con todo, a gran reivindicación do grupo de cara ao Goberno local que encabeza o socialista Abel Caballero é a retirada da Cruz dos Caídos situada no alto de dito monte..
O 14 de setembro de 1961, os xornais anunciaban a visita de Francisco Franco a Vigo, para inaugurar o monumento aos caídos: «Un monumento dedicado a quienes ofrendaron su vida en la heroica tarea de hacerla Una, Grande y Libre»". O alcalde de Vigo, Salvador de Ponte y Conde de la Peña, pedíalle a cidadanía que aproveitase«esta gran ocasión para ofrendarle nuestro merecido entusiasmo... cubriendo de ovaciones el paso del héroe de la Cruzada, que llevará hoy a las Cíes, grandioso umbral de Europa, reflejos de imágenes que jamás temblaron sobre las aguas de nuestro mar del cancionero con tanto ardor, bajo el palio del alto cielo en un no lejano horizonte de maravillosas esperanzas....».
Despois da retirada do frontispicio da Casa das Artes, a desaparición da citada Cruz é unha obriga para calquer demócrata. O tenente de alcalde manifestou o seu compromiso de seguir apoiando a recuperación da Memoria Histórica e asegurou que se o BNG ten maioría no goberno municipal derrubará a Cruz do Castro.
Desgraciadamente non todos os partidos políticos, sobre todo aqueles que hoxe esixen carnet de demócrata, están polo cumprimento da Lei da Memoria Histórica e a desaparición da simboloxía franquista. As súas ausencias o demostran.
21/03/11
20/03/11
EN RECORDO DE GABRIEL CELAYA
Gabriel Celaya (Hernani, Guipúzcoa, 1911-1991),poeta. Toda unha vida adicada á poesía, ao compromiso coa liberdade e a ética. Antifranquista. Un recordo tamén para a muller que compartiu a súa vida ,Amparo Gastón, (Amparitxu), velos xuntos era unha delicia.
"La poesía es un arma cargada de futuro":
Cuando ya nada se espera personalmente exaltante,
mas se palpita y se sigue más acá de la conciencia,
fieramente existiendo, ciegamente afirmado,
como un pulso que golpea las tinieblas,
cuando se miran de frente
los vertiginosos ojos claros de la muerte,
se dicen las verdades:
las bárbaras, terribles, amorosas crueldades.
Se dicen los poemas
que ensanchan los pulmones de cuantos, asfixiados,
piden ser, piden ritmo,
piden ley para aquello que sienten excesivo.
Con la velocidad del instinto,
con el rayo del prodigio,
como mágica evidencia, lo real se nos convierte
en lo idéntico a sí mismo.
Poesía para el pobre, poesía necesaria
como el pan de cada día,
como el aire que exigimos trece veces por minuto,
para ser y en tanto somos dar un sí que glorifica.
Porque vivimos a golpes, porque apenas si nos dejan
decir que somos quien somos,
nuestros cantares no pueden ser sin pecado un adorno.
Estamos tocando el fondo.
Maldigo la poesía concebida como un lujo
cultural por los neutrales
que, lavándose las manos, se desentienden y evaden.
Maldigo la poesía de quien no toma partido hasta mancharse.
Hago mías las faltas. Siento en mí a cuantos sufren
y canto respirando.
Canto, y canto, y cantando más allá de mis penas
personales, me ensancho.
Quisiera daros vida, provocar nuevos actos,
y calculo por eso con técnica qué puedo.
Me siento un ingeniero del verso y un obrero
que trabaja con otros a España en sus aceros.
Tal es mi poesía: poesía-herramienta
a la vez que latido de lo unánime y ciego.
Tal es, arma cargada de futuro expansivo
con que te apunto al pecho.
No es una poesía gota a gota pensada.
No es un bello producto. No es un fruto perfecto.
Es algo como el aire que todos respiramos
y es el canto que espacia cuanto dentro llevamos.
Son palabras que todos repetimos sintiendo
como nuestras, y vuelan. Son más que lo mentado.
Son lo más necesario: lo que no tiene nombre.
Son gritos en el cielo, y en la tierra son actos.
"La poesía es un arma cargada de futuro":
Cuando ya nada se espera personalmente exaltante,
mas se palpita y se sigue más acá de la conciencia,
fieramente existiendo, ciegamente afirmado,
como un pulso que golpea las tinieblas,
cuando se miran de frente
los vertiginosos ojos claros de la muerte,
se dicen las verdades:
las bárbaras, terribles, amorosas crueldades.
Se dicen los poemas
que ensanchan los pulmones de cuantos, asfixiados,
piden ser, piden ritmo,
piden ley para aquello que sienten excesivo.
Con la velocidad del instinto,
con el rayo del prodigio,
como mágica evidencia, lo real se nos convierte
en lo idéntico a sí mismo.
Poesía para el pobre, poesía necesaria
como el pan de cada día,
como el aire que exigimos trece veces por minuto,
para ser y en tanto somos dar un sí que glorifica.
Porque vivimos a golpes, porque apenas si nos dejan
decir que somos quien somos,
nuestros cantares no pueden ser sin pecado un adorno.
Estamos tocando el fondo.
Maldigo la poesía concebida como un lujo
cultural por los neutrales
que, lavándose las manos, se desentienden y evaden.
Maldigo la poesía de quien no toma partido hasta mancharse.
Hago mías las faltas. Siento en mí a cuantos sufren
y canto respirando.
Canto, y canto, y cantando más allá de mis penas
personales, me ensancho.
Quisiera daros vida, provocar nuevos actos,
y calculo por eso con técnica qué puedo.
Me siento un ingeniero del verso y un obrero
que trabaja con otros a España en sus aceros.
Tal es mi poesía: poesía-herramienta
a la vez que latido de lo unánime y ciego.
Tal es, arma cargada de futuro expansivo
con que te apunto al pecho.
No es una poesía gota a gota pensada.
No es un bello producto. No es un fruto perfecto.
Es algo como el aire que todos respiramos
y es el canto que espacia cuanto dentro llevamos.
Son palabras que todos repetimos sintiendo
como nuestras, y vuelan. Son más que lo mentado.
Son lo más necesario: lo que no tiene nombre.
Son gritos en el cielo, y en la tierra son actos.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)

