21-N:Anuncio do PP, o déficit do Estado é moito maior, non hai outra alternativa que modificar as promesas de non recortar o gasto público en sanidade, educación e outros sectores públicos, e privatizalos.
*GALIZA:(elpais.com:14-11-11)José Precedo<O modelo Feijóo...o exemplo de Mariano Rajoy, segundo repite á caravana electoral, está en Galicia e chámase Alberto Núñez Feijóo. Preside unha comunidade que en dous anos e medio de Goberno popular deixou de converxer con España e Europa, xera máis paro que a media nacional, ten aos colectivos profesionais da sanidade e a educación en pé de guerra e ameaza con non pagar os casos menos severos de dependencia. Tamén é a única autonomía xunto a Madrid que cumpriu en 2009 e 2010 cos obxectivos de déficit presupuestario e mantén unha cualificación por encima do resto de comunidades-A2, en termos de Moody's-, un notable alto que lle permite pagar menos por unha débeda que se incrementou en 3.600 millóns de euros desde que Feijóo é presidente. Sen contar os compromisos extraorzamentarios.Do mesmo xeito que repite agora Rajoy, tamén houbo un tempo en que o seu líder en Galicia dispuña das receitas para atallar o paro e reactivar a economía...Na promesa que Feijóo lanzou o 18 de febreiro de 2009 non había nada de ambigüidade calculada: eran descontos xeneralizados (de ata o 8,2%) no tramo autonómico do IRPF para axudar a 600.000 familias a chegar a fin de mes. Custarían 100 millóns de euros ás arcas da comunidade e suporía"unha inxección en vea para axilizar o consumo".Os condicionais aínda serven, porque esa medida nunca se levou a cabo...o PP galego calcou a de 2007 cando, en plena campaña das municipais, prometeu tamén baixar nos Concellos un 25% do IBI aos fogares con ingresos menores a 20.000 euros, unha medida da que nunca máis se soubo..."A fábrica de parados de Zapatero"á que adoita aludir o presidente ten en Galicia unha subcontrata moi eficiente. En Galicia hai agora 63.000 parados máis que co Goberno anterior.Os datos do INEM e a Enquisa de Poboación Activa ratifican que o paro crece en Galicia dúas décimas por encima da media nacional e o índice de produción industrial esborrallouse: acumula 11 meses consecutivos de caída, cunha media de descensos do 7,5%, fronte ao 1,7% no resto de España...as obras públicas, que sufriron caídas de máis do 40% ano tras ano na licitación...O curso 2011 empezou en Galicia con 3.000 alumnos máis e 1.000 profesores menos...a Consellería de Sanidade só cubrirá 176 das1.760 vacantes por xubilacións...a Xunta ten previsto levantar dous macrocomplexos sanitarios en Pontevedra e Vigo e 19 centros de saúde espallados polas catro provincias, o Goberno actual non pagará nin un céntimo desas infraestruturas. A fórmula da colaboración público-privada (para pagar os edificios e algúns servizos non sanitarios) provocará que sexan os próximos cinco Gobernos os que sufraguen esas obras durante os próximos 20 anos.De momento, o PP asume estas políticas recorrendo ao inimigo exterior"a culpa sempre é de Zapatero" e sen ningún castigo electoral.>
Todo un exemplo.
*GALIZA(elpais.com:13-11-11)<Como mataron en Galicia. Das 4.468 persoas asasinadas durante a guerra, 800 seguen desaparecidas. Os fascistas organizaron 'paseos' no 80% dos municipios."Sementar o pánico na sociedade e no círculo máis íntimo do asasinado, preso ou fuxido". As conclusións de Xeografía dá represión en Galicia (1936-1939), último traballo do proxecto interuniversitario Nomes e Voces, xa están na súa web. Na guerra de exterminio contra civís desarmados a "limpeza necesaria" que Mola e Franco prescribían para o conflito. O que faculta aos historiadores para falar de xenocidio...Os números da represión:
- Vítimas sentenciadas a morte polos tribunais militares ou derivadas da aplicación do bando de guerra: 1466 persoas
- Paseos, sacas ou aplicación da Lei de Fugas: 1839 persoas
- Mortos en cárceres e campos de concentración: 765 persoas
- Mortos en confrontación armada e resistencia ao golpe: 229 persoas
- Desaparecidos con causa coñecida: 169 persoas
- TOTAL: 4468 mortos (1936-1939)>
Memoria.
*SPAIN(elpais.com:15-11-11)Emilio Lledó. Filósofo.<Non podemos deixar o país en mans dunha política cunha parte rexida por oportunistas e por indecentes. Que o imperio da indecencia domine na política é intolerable; ese imperio é froito do dominio de certas oligarquías que pensan que o único que hai que facer é gañar diñeiro e crear ideoloxías aptas para que esa oligarquía siga con poder...Como vai defender o público alguén que só está pensando no privado e no dos seus "amigantes"? E gústame esa palabra,"amigantes", porque consoa con mangante...A consecuencia máis grave é a de ir alimentando aos poucos o imperio dunha ditadura, unha ditadura económica. Confío en que xa non sexa posible unha ditadura militar, pero hai formas de ditadura que sen disparar tiros dominan tamén. Creo profundamente que o desprezo á política é un erro garrafal porque é un desprezo interesado. O que queren facer é unha política determinada onde ninguén poida facer política...Creo que o franquismo está de "capa caida", pero ten aínda forza en certas manifestacións dalgúns políticos, cunha ideoloxía que coincidiría coa que se mantivo con Franco... a defensa do ensino privado, no descrédito do público, no desprezo da igualdade de oportunidades... Onde está a liberdade se hai desigualdade?>
Do imperio da indecencia ao golpe de Estado financeiro.
*MUNDO:(rebelión.org:17-11-11)James Petras<...os cambios de goberno ocorren desde fóra, é dicir, as presións para formar un goberno a dedo, dos banqueiros, é un tipo de golpe de estado. Os novos gobernantes, o señor Monti en Italia e Papademos en Grecia, non son elixidos, son personaxes que se chaman tecnócratas...se analizamos de fondo a eses individuos e outros máis, teñen longas carreiras vinculados cos sectores financeiros, ata Papademos era funcionario do Goldman Sachs. Non só iso: Mario Monti está vinculado con todos os sectores financeiros.Esta caracterización de tecnócrata disfraza o feito de que son profundamente políticos. Non partidarios pero actuando toda a súa carreira a favor dos multimillonarios que dirixen os sectores financeiros...Mario Monti é simplemente unha figura que ten a responsabilidade de impor a política da troika. A troika é a Comisión europea, o Fondo Monetario Internacional e o Banco Central Europeo, as 3 organizacións que son organizacións con profundos vínculos co sector financeiro en cada pais europeo. Eles fixan o marco e as esixencias e a axenda que debe implementar Mario Monti.>
Un golpe de Estado sen tiros.
*MUNDO(elpais.com:12-11-11)Antonio Tabucchi<"Desberlusconizar"Italia>.
Os mercados europeos "despediron"a Silvio Berlusconi. É un alivio saber a un monstro semellante apartado da vida pública...tampouco hai que esquecer as verdadeiras responsabilidades de quenes foron condescendentes con ese grotesco espectáculo, que desgraciadamente non se cinguiu unicamente á televisión senón que afectou á vida real. Para empezar, a clase dirixente, é dicir, os mesmos industriais italianos que hoxe tanto se queixan. Foron eles quenes exaltaron a Berlusconi e viron nel ao Home Novo que podía dar maiores ganancias a unha categoría á que, desde logo, ganancias nunca faltaron. Igual que os industriais e propietarios agrícolas con Mussolini, os empresarios italianos deron mostras da súa incapacidade ante unha nova economía mundial. Cerriles, mezquinos, provincianos, ávidos, dun apetito sen fin, viron en Berlusconi ao home que lles consentiría pagar menos impostos e explotar mellor aos seus obreiros.O outro gran cómplice do berlusconismo foi o Vaticano. Berlusconi esnaquizou a escola pública, favorecendo a escola confesional e inxectando moito diñeiro (non do seu, senón do Estado) en favor da escola privada de orientación católica. Os coqueteos, os acordos, os compromisos entre Berlusconi e a Conferencia Episcopal durante estes anos tiveron algo de obsceno...A terceira responsabilidade da anestesia das conciencias que sufriron os italianos atribúoa á chamada prensa independente e liberal...o máis valeroso xornalista italiano, quen practicamente só fixo fronte ao aluvión de tanta prensa infecta: Marco Travaglio. Nos seus libros e os seus artigos, Travaglio nunca deixou de denunciar as conexións de Berlusconi coa extrema dereita, as finanzas de negocios máis sucios, a mafia, Putin, Gadafi. O peor co que Berlusconi teceu o armazón do seu poder...Os mercados provocaron a súa caída, pero a Unión Europea tolerouno ata hoxe. Haberá que esperar acontecementos.>
A mafia do poder.
*MUNDO(periodismohumano:17-11-11)<A luz agoniza en Emnaizel.Israel ordena a demolición dunha planta fotovoltaica que leva dous anos dando electricidade a 450 veciños nunha aldea cisxordana...En 2011 tiráronse 387 construcións na zona C, con control israelí, provocando o exilio de máis de 700 palestinos...Como o brillo das veas que se van consumindo, así, agonizante, é a luz que aluma en Emnaizel, unha vila de 40 familias nun deses altos páramos de vento xelador que esconde Cisxordania. Aínda salta, milagrosa, se se pulsa o interruptor, pero unha ameaza faia perigar: a orde israelí para demoler as dúas placas solares que a xeran, coa que se ilumina, quéntase, límpase, entretense, instrúese e cúrase a xente do pobo. Un proxecto emprendido fai dous anos pola entidade española Sistemas Enerxéticos Básicos (SEBA), en colaboración coa Universidade Ao Najah de Nablus e financiada con 292.000 euros pola Axencia Española de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento (AECID) que cambiou a vida duns veciños ancorados ata entón no século XIX. Con todo, agora, Israel quere eliminar as placas alegando que carecen de permiso de obra, o cal é certo, pero tamén o único xeito de humanizar as condicións de vida dos palestinos, xa que o sistema de planificación urbanística israelí, cualificado como "discriminatorio" polo Alto Comisionado da ONU para os Dereitos Humanos, fai practicamente imposible emprender unha obra, por pequena que sexa, como neste caso>.
Israel, mais violacións dos dereitos humanos.
*MUNDO(elpais.com:13-11-11) entrevista a Richard Koo(Economista xefe do banco de investimento Nomura):fai 20 anos desatouse unha crise en Xapón cuxo parecido coa que viven agora EE UU, a eurozona e, sobre todo, España é inquietante. Xapón viña dunha época cegadora na que parecía que ía comer o mundo. Pero a economía cabalgaba a lombos dunha burbulla enorme, inmobiliaria e de crédito, que explotou en 1990. Desde entón, os seus políticos intentaron aplicar todo tipo de curas sen apenas éxito.O diagnóstico foi equivocado-explica en Madrid o influinte Richard Koo, economista xefe do banco de investimento Nomura-.Non soubemos ver que o país estaba afectado dunha rara enfermidade económica que se dá unha vez nun século, moi parecida á que afronta agora case todo o Atlántico Norte, cuxas autoridades demostran a diario que non aprenderon nada da experiencia xaponesa. As consecuencias para Xapón foron dúas décadas perdidas; se Europa persiste na súa pésima xestión, quédalle por diante década e media de crise,-prognostica o que quizá sexa o economista xaponés máis influinte...O diagnóstico erróneo, en Europa, é pensar que esta é unha crise fiscal. Falso: a crise empezou no sector inmobiliario estadounidense e transformouse nunha tormenta financeira global. E segue sendo unha crise bancaria, que acabou contaxiando á economía (o peche da billa do crédito degeneró en desemprego e recesión) e ás contas públicas (castigadas polas axudas á banca e os custos do Estado de benestar en pleno esborralle económico). contaxiou ata unha sorte de aluminosis ao edificio institucional europeo, incapaz de mostrarse resolutivo nuns rescates que parecen máis deseñados para salvar aos bancos que para axudar aos países con problemas. As entidades financeiras, en especial as alemás, están cargadas de activos tóxicos (e de débeda pública, que vai camiño de alcanzar ese status). En España, a toxicidade procede dun empacho de ladrillo. Pero Berlín e Bruxelas están convencidos de que a crise é esencialmente fiscal, e que o remedio é unha sobredose de axustes vía BCE, FMI, reformas constitucionais, o que sexa.É un completo disparate- ataca Koo-.Porque esa cura non funciona para o virus europeo... Especialmente en España.Imaxinemos un país cunha enorme burbulla: ao estalar, as empresas e familias quedan cargadas de débedas, e por moito que os tipos de interese baixen a mínimos a xente esquécese de gastar e as empresas de investir: a obsesión é reducir débedas.O mesmo pásalles aos bancos: non prestan, dedícanse a desendeudarse. Sucedeu en Xapón e agora ocorre en Occidente: esa enfermidade chámase recesión de balance.Esas curas de austeridade que receita Alemaña son contraproducentes.Se querían reducir o déficit, van ter o contrario: unha recesión como a que vén é o mellor xeito de que a crise fiscal empeore. Sen estímulos, a Europa espéralle unha longa tempada de atonía e a España dúas décadas perdidas á xaponesa>.
Aviso a navegantes.
PREGUNTAS:
-Cando, Feijó009 dí: "O problema non está co galego, está co inglés",pensa en exportar emigrantes-galegos-sobradamente-preparados?
-Os 40 millóns de euros que percibirá a cúpula de ambas caixas, é o prezo do seu silencio ante o seu desmantelamento e por aceptar o plan que PSOE e PP trazaran para acabar con elas?
*GALIZA:(elpais.com:14-11-11)José Precedo<O modelo Feijóo...o exemplo de Mariano Rajoy, segundo repite á caravana electoral, está en Galicia e chámase Alberto Núñez Feijóo. Preside unha comunidade que en dous anos e medio de Goberno popular deixou de converxer con España e Europa, xera máis paro que a media nacional, ten aos colectivos profesionais da sanidade e a educación en pé de guerra e ameaza con non pagar os casos menos severos de dependencia. Tamén é a única autonomía xunto a Madrid que cumpriu en 2009 e 2010 cos obxectivos de déficit presupuestario e mantén unha cualificación por encima do resto de comunidades-A2, en termos de Moody's-, un notable alto que lle permite pagar menos por unha débeda que se incrementou en 3.600 millóns de euros desde que Feijóo é presidente. Sen contar os compromisos extraorzamentarios.Do mesmo xeito que repite agora Rajoy, tamén houbo un tempo en que o seu líder en Galicia dispuña das receitas para atallar o paro e reactivar a economía...Na promesa que Feijóo lanzou o 18 de febreiro de 2009 non había nada de ambigüidade calculada: eran descontos xeneralizados (de ata o 8,2%) no tramo autonómico do IRPF para axudar a 600.000 familias a chegar a fin de mes. Custarían 100 millóns de euros ás arcas da comunidade e suporía"unha inxección en vea para axilizar o consumo".Os condicionais aínda serven, porque esa medida nunca se levou a cabo...o PP galego calcou a de 2007 cando, en plena campaña das municipais, prometeu tamén baixar nos Concellos un 25% do IBI aos fogares con ingresos menores a 20.000 euros, unha medida da que nunca máis se soubo..."A fábrica de parados de Zapatero"á que adoita aludir o presidente ten en Galicia unha subcontrata moi eficiente. En Galicia hai agora 63.000 parados máis que co Goberno anterior.Os datos do INEM e a Enquisa de Poboación Activa ratifican que o paro crece en Galicia dúas décimas por encima da media nacional e o índice de produción industrial esborrallouse: acumula 11 meses consecutivos de caída, cunha media de descensos do 7,5%, fronte ao 1,7% no resto de España...as obras públicas, que sufriron caídas de máis do 40% ano tras ano na licitación...O curso 2011 empezou en Galicia con 3.000 alumnos máis e 1.000 profesores menos...a Consellería de Sanidade só cubrirá 176 das1.760 vacantes por xubilacións...a Xunta ten previsto levantar dous macrocomplexos sanitarios en Pontevedra e Vigo e 19 centros de saúde espallados polas catro provincias, o Goberno actual non pagará nin un céntimo desas infraestruturas. A fórmula da colaboración público-privada (para pagar os edificios e algúns servizos non sanitarios) provocará que sexan os próximos cinco Gobernos os que sufraguen esas obras durante os próximos 20 anos.De momento, o PP asume estas políticas recorrendo ao inimigo exterior"a culpa sempre é de Zapatero" e sen ningún castigo electoral.>
Todo un exemplo.
*GALIZA(elpais.com:13-11-11)<Como mataron en Galicia. Das 4.468 persoas asasinadas durante a guerra, 800 seguen desaparecidas. Os fascistas organizaron 'paseos' no 80% dos municipios."Sementar o pánico na sociedade e no círculo máis íntimo do asasinado, preso ou fuxido". As conclusións de Xeografía dá represión en Galicia (1936-1939), último traballo do proxecto interuniversitario Nomes e Voces, xa están na súa web. Na guerra de exterminio contra civís desarmados a "limpeza necesaria" que Mola e Franco prescribían para o conflito. O que faculta aos historiadores para falar de xenocidio...Os números da represión:
- Vítimas sentenciadas a morte polos tribunais militares ou derivadas da aplicación do bando de guerra: 1466 persoas
- Paseos, sacas ou aplicación da Lei de Fugas: 1839 persoas
- Mortos en cárceres e campos de concentración: 765 persoas
- Mortos en confrontación armada e resistencia ao golpe: 229 persoas
- Desaparecidos con causa coñecida: 169 persoas
- TOTAL: 4468 mortos (1936-1939)>
Memoria.
*SPAIN(elpais.com:15-11-11)Emilio Lledó. Filósofo.<Non podemos deixar o país en mans dunha política cunha parte rexida por oportunistas e por indecentes. Que o imperio da indecencia domine na política é intolerable; ese imperio é froito do dominio de certas oligarquías que pensan que o único que hai que facer é gañar diñeiro e crear ideoloxías aptas para que esa oligarquía siga con poder...Como vai defender o público alguén que só está pensando no privado e no dos seus "amigantes"? E gústame esa palabra,"amigantes", porque consoa con mangante...A consecuencia máis grave é a de ir alimentando aos poucos o imperio dunha ditadura, unha ditadura económica. Confío en que xa non sexa posible unha ditadura militar, pero hai formas de ditadura que sen disparar tiros dominan tamén. Creo profundamente que o desprezo á política é un erro garrafal porque é un desprezo interesado. O que queren facer é unha política determinada onde ninguén poida facer política...Creo que o franquismo está de "capa caida", pero ten aínda forza en certas manifestacións dalgúns políticos, cunha ideoloxía que coincidiría coa que se mantivo con Franco... a defensa do ensino privado, no descrédito do público, no desprezo da igualdade de oportunidades... Onde está a liberdade se hai desigualdade?>
Do imperio da indecencia ao golpe de Estado financeiro.
*MUNDO:(rebelión.org:17-11-11)James Petras<...os cambios de goberno ocorren desde fóra, é dicir, as presións para formar un goberno a dedo, dos banqueiros, é un tipo de golpe de estado. Os novos gobernantes, o señor Monti en Italia e Papademos en Grecia, non son elixidos, son personaxes que se chaman tecnócratas...se analizamos de fondo a eses individuos e outros máis, teñen longas carreiras vinculados cos sectores financeiros, ata Papademos era funcionario do Goldman Sachs. Non só iso: Mario Monti está vinculado con todos os sectores financeiros.Esta caracterización de tecnócrata disfraza o feito de que son profundamente políticos. Non partidarios pero actuando toda a súa carreira a favor dos multimillonarios que dirixen os sectores financeiros...Mario Monti é simplemente unha figura que ten a responsabilidade de impor a política da troika. A troika é a Comisión europea, o Fondo Monetario Internacional e o Banco Central Europeo, as 3 organizacións que son organizacións con profundos vínculos co sector financeiro en cada pais europeo. Eles fixan o marco e as esixencias e a axenda que debe implementar Mario Monti.>
Un golpe de Estado sen tiros.
*MUNDO(elpais.com:12-11-11)Antonio Tabucchi<"Desberlusconizar"Italia>.
Os mercados europeos "despediron"a Silvio Berlusconi. É un alivio saber a un monstro semellante apartado da vida pública...tampouco hai que esquecer as verdadeiras responsabilidades de quenes foron condescendentes con ese grotesco espectáculo, que desgraciadamente non se cinguiu unicamente á televisión senón que afectou á vida real. Para empezar, a clase dirixente, é dicir, os mesmos industriais italianos que hoxe tanto se queixan. Foron eles quenes exaltaron a Berlusconi e viron nel ao Home Novo que podía dar maiores ganancias a unha categoría á que, desde logo, ganancias nunca faltaron. Igual que os industriais e propietarios agrícolas con Mussolini, os empresarios italianos deron mostras da súa incapacidade ante unha nova economía mundial. Cerriles, mezquinos, provincianos, ávidos, dun apetito sen fin, viron en Berlusconi ao home que lles consentiría pagar menos impostos e explotar mellor aos seus obreiros.O outro gran cómplice do berlusconismo foi o Vaticano. Berlusconi esnaquizou a escola pública, favorecendo a escola confesional e inxectando moito diñeiro (non do seu, senón do Estado) en favor da escola privada de orientación católica. Os coqueteos, os acordos, os compromisos entre Berlusconi e a Conferencia Episcopal durante estes anos tiveron algo de obsceno...A terceira responsabilidade da anestesia das conciencias que sufriron os italianos atribúoa á chamada prensa independente e liberal...o máis valeroso xornalista italiano, quen practicamente só fixo fronte ao aluvión de tanta prensa infecta: Marco Travaglio. Nos seus libros e os seus artigos, Travaglio nunca deixou de denunciar as conexións de Berlusconi coa extrema dereita, as finanzas de negocios máis sucios, a mafia, Putin, Gadafi. O peor co que Berlusconi teceu o armazón do seu poder...Os mercados provocaron a súa caída, pero a Unión Europea tolerouno ata hoxe. Haberá que esperar acontecementos.>
A mafia do poder.
*MUNDO(periodismohumano:17-11-11)<A luz agoniza en Emnaizel.Israel ordena a demolición dunha planta fotovoltaica que leva dous anos dando electricidade a 450 veciños nunha aldea cisxordana...En 2011 tiráronse 387 construcións na zona C, con control israelí, provocando o exilio de máis de 700 palestinos...Como o brillo das veas que se van consumindo, así, agonizante, é a luz que aluma en Emnaizel, unha vila de 40 familias nun deses altos páramos de vento xelador que esconde Cisxordania. Aínda salta, milagrosa, se se pulsa o interruptor, pero unha ameaza faia perigar: a orde israelí para demoler as dúas placas solares que a xeran, coa que se ilumina, quéntase, límpase, entretense, instrúese e cúrase a xente do pobo. Un proxecto emprendido fai dous anos pola entidade española Sistemas Enerxéticos Básicos (SEBA), en colaboración coa Universidade Ao Najah de Nablus e financiada con 292.000 euros pola Axencia Española de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento (AECID) que cambiou a vida duns veciños ancorados ata entón no século XIX. Con todo, agora, Israel quere eliminar as placas alegando que carecen de permiso de obra, o cal é certo, pero tamén o único xeito de humanizar as condicións de vida dos palestinos, xa que o sistema de planificación urbanística israelí, cualificado como "discriminatorio" polo Alto Comisionado da ONU para os Dereitos Humanos, fai practicamente imposible emprender unha obra, por pequena que sexa, como neste caso>.
Israel, mais violacións dos dereitos humanos.
*MUNDO(elpais.com:13-11-11) entrevista a Richard Koo(Economista xefe do banco de investimento Nomura):fai 20 anos desatouse unha crise en Xapón cuxo parecido coa que viven agora EE UU, a eurozona e, sobre todo, España é inquietante. Xapón viña dunha época cegadora na que parecía que ía comer o mundo. Pero a economía cabalgaba a lombos dunha burbulla enorme, inmobiliaria e de crédito, que explotou en 1990. Desde entón, os seus políticos intentaron aplicar todo tipo de curas sen apenas éxito.O diagnóstico foi equivocado-explica en Madrid o influinte Richard Koo, economista xefe do banco de investimento Nomura-.Non soubemos ver que o país estaba afectado dunha rara enfermidade económica que se dá unha vez nun século, moi parecida á que afronta agora case todo o Atlántico Norte, cuxas autoridades demostran a diario que non aprenderon nada da experiencia xaponesa. As consecuencias para Xapón foron dúas décadas perdidas; se Europa persiste na súa pésima xestión, quédalle por diante década e media de crise,-prognostica o que quizá sexa o economista xaponés máis influinte...O diagnóstico erróneo, en Europa, é pensar que esta é unha crise fiscal. Falso: a crise empezou no sector inmobiliario estadounidense e transformouse nunha tormenta financeira global. E segue sendo unha crise bancaria, que acabou contaxiando á economía (o peche da billa do crédito degeneró en desemprego e recesión) e ás contas públicas (castigadas polas axudas á banca e os custos do Estado de benestar en pleno esborralle económico). contaxiou ata unha sorte de aluminosis ao edificio institucional europeo, incapaz de mostrarse resolutivo nuns rescates que parecen máis deseñados para salvar aos bancos que para axudar aos países con problemas. As entidades financeiras, en especial as alemás, están cargadas de activos tóxicos (e de débeda pública, que vai camiño de alcanzar ese status). En España, a toxicidade procede dun empacho de ladrillo. Pero Berlín e Bruxelas están convencidos de que a crise é esencialmente fiscal, e que o remedio é unha sobredose de axustes vía BCE, FMI, reformas constitucionais, o que sexa.É un completo disparate- ataca Koo-.Porque esa cura non funciona para o virus europeo... Especialmente en España.Imaxinemos un país cunha enorme burbulla: ao estalar, as empresas e familias quedan cargadas de débedas, e por moito que os tipos de interese baixen a mínimos a xente esquécese de gastar e as empresas de investir: a obsesión é reducir débedas.O mesmo pásalles aos bancos: non prestan, dedícanse a desendeudarse. Sucedeu en Xapón e agora ocorre en Occidente: esa enfermidade chámase recesión de balance.Esas curas de austeridade que receita Alemaña son contraproducentes.Se querían reducir o déficit, van ter o contrario: unha recesión como a que vén é o mellor xeito de que a crise fiscal empeore. Sen estímulos, a Europa espéralle unha longa tempada de atonía e a España dúas décadas perdidas á xaponesa>.
Aviso a navegantes.
PREGUNTAS:
-Cando, Feijó009 dí: "O problema non está co galego, está co inglés",pensa en exportar emigrantes-galegos-sobradamente-preparados?
-Os 40 millóns de euros que percibirá a cúpula de ambas caixas, é o prezo do seu silencio ante o seu desmantelamento e por aceptar o plan que PSOE e PP trazaran para acabar con elas?
