01/05/13

O AUDITORIO "MAR DE VIGO" A PIQUE: A PARÁBOLA DE CAÍN


A inexistente política cultural do alcalde de Vigo, o desprezo absoluto pola mesma, e a súa ignorancia sobre o que é ter un proxecto cultural para esta cidade, vai arrasar co movemento cultural, afogando a base da cultura viguesa.
Falo do Alcalde, porque nin existíu a anterior concelleira neste mandato, nin co cambio o actual existe, porque  todo pasa pola súa omnipotente e plenipotenciaria persoa.
Neste momento xa nin siquera pode manter o seu proxecto megalomaníaco, o que denomina peza clave da cultura: O Auditorio Mar de Vigo.
(Lembrade a Cidade da Cultura:O Gaiás)
Estou certo que a crise económica existe, non é cuestión de fe, e que os responsabeis da mesma son as entidades financeiras, bancarias e as grandes corporacións. Pero ao igual que o goberno do PP regala os cartos, de todos, aos bancos, e logo dí que a súa débeda é nosa, ou pretende rematar co paro cunha Reforma Laboral, que o único que fai é aumentar o drama e a catástrofe do desemprego, agochando a perda de dereitos laborais, o Sr. Alcalde pretende enganarnos a todos. E non  é pola crise que a cultura da cidade esté fundida, e non é pola crise que o Auditorio Mar de Vigo afogue. É por incapacidade política, cultural, polo total desprezo a cultura de Vigo e por que ten outra prioridades: O voto está mais perto de arreglar beirarrúas que da actividade cultural. Humaniza rúas, deshumaniza cidadáns.
Pola falta de cartos non é, xa que a concesionaria da xestión do Auditorio recibíu 5 millóns de euros do concello, cantidade que era case o orzamento dos departamentos de Cultura mais Festas da etapa anterior. Sí, con Leonard Cohen e tantos outros nomes de primeira orde en Castrelos.
Gastou 256.000 euros nun concerto, de pago, no Ifevi, Sabina -Serrat, cando o caché en A Coruña para o mesmo concerto foi de 80.000, e regala a unha empresa sen experiencia 21.000 euros para Melendi no Mar de Vigo.
O Auditorio Mar de Vigo naceu mal parido como tantos edificios culturais desta cidade que hoxe son monumentos para as cagarrías das gaivotas.
Sen proxecto cultural, sen ideas para a programación, sen equipamento! non é un chiste, sen capacidade para concertos ou espectáculos de tamaño medio, e o que é irrisorio, privatizada
( con cartos públicos) a súa xestión, cunha nefasta sucesión de espectáculos.
Hoxe está ferido de morte. A megalomanía ten estas cousas. Outro cabodano anunciado, na ringleira do Fraga (esto merecería outro capítulo), do Verbum e tantos outros, para groria do emperador de turno. Se fose polos megalomaníacos, Vigo tería cáseque tantos teatros e auditorios como habitantes. Hoxe son cemiterios.
E despois de trocar de responsable de cultura, non todo sigue igual, senón peor, mais que nada porque o tempo pasa.
Exemplos hai é variados, dos  mortos e desaparecidos da cultura viguesa co Sr. Caballero:
-Peche do ARQUIVO PACHECO.
-Paralización do CENTRO GALEGO DE FOTOGRAFÍA(co edificio xa rematado).
-VERBUM: existe, o edificio, pero volatilizado.
-Sen novas do ARQUIVO KSADO xa comprado, e da volta do ARQUIVO LLANOS.
-Redución dos horarios da Pinacoteca, Verbum, Castrelos, Castro, Toralla, etc. etc.
-Sen novas do Proxecto Museístico da cidade.(Proxecto rematado e non iniciado).
-Escasa programación no Auditorio Municipal da Praza do Rei, con alugueres que fan imposible a súa utilización polas cías. e grupos privados (Escepto Rede de Teatro, por obriga contractual)
-Desaparición para a concellería da SEMANA DO TEATRO AFECCIONADO.
-Desaparición do VIGO A ESCENA con 13 cías. profesionais de teatro da cidade, 4 amadoras, e 23 asociacións ou centros culturais da bisbarra que acollían os espectáculos. Xa non é a 1ª vez.(Na anterior etapa de Isaura Abelairas desapareceu no primeiro semestre)
-Desaparición do FESTICLOWN.
-Desaparición do Festival VIGOTRANSFORMA recollido polo Concello de Nigrán como PORTAMÉRICA.
-Redución orzamentaria no ALT ,no IMAXINA SONS. Do SINSAL (?).
-FESTAS DE VIGO: nas anteriores e a días das Festas da cidade, sen programa, sen mais novas que o concerto de Sabina-Serrat no Ifevi e de pago. A aportación do concello 256.000 euros mais gastos de aluguer e produción. En opinión do Sr. Alcalde as mellores da historia. Prefiro non opinar sobre elo.
-Despois da posta en marcha da 1ª Biblioteca de Barrio no Calvario, a "Neira Vilas", sen novas doutros proxectos, nin da Biblioteca do Estado.
-Desaparecidos o Concurso de Gaiteiros Solistas, o Concurso de Piano do Naútico, o Coro Concento, os convenios como o da Sociedade Filarmónica,e tantas actividades que en diversas épocas festivas houbo na cidade.
Por certo. A cultura crea e mantén moitos postos de traballo. Atrae turismo se hai oferta, e actividades, e veñen congresos polos mesmos motivos, ademais de que hai que ir a atraelos. Tranversalidade, é o concepto.
O proxecto Espello da Memoria, paneis con fotos de rúas que amosaban como eran noutros tempos, serviron pola desidia, como soporte para os pegacarteis, e logo foron cortados e retirados.
Esta é a parábola do Caín-Atila que padece a cultura da cidade, porque neste deserto cultural, Abel é o emperador
Vigo segue coa longa tradición de ter na mentira da nosa memoria, unha Colina Encantada, unha Torre-Hotel no medio da ría, un Parque Temático en Castrelos, a Biblioteca Pública mais grande do Estado, unha Fonte Cibernética no Porto, e tantas maravillas semellantes.
Sic transit gloria mundi, ou que dios nos colla confesados.

27/04/13

Como Dios manda, Mariano!.


10 de xaneiro de 2011. Mariano Rajoy dixo:" voy a hacer las cosas como Dios manda".
Detrás de tan católica frase, os bancos e as grandes corporacións privadas mandan.
Un ano antes o 10 de xaneiro de 2010 prometeu: "Cuando gobierne bajará el paro", e nas portadas dos xornais que o apoiaban, prometía que chegaría a crear 3.500.000 postos de traballo. Gañou as eleccións xerais en novembro de 2011.
Despois de 16 meses de Goberno do PP, o paro, que atoparon no 22,8%, pechará 2013, segundo cálculos do Exécutivo, no 27,1%. E para o 2015, nunha nova cita electoral, si antes non somos capaces de botalos, no 25,8%.
Hoxe hai 6.202.700 personas no paro, das cales 1,9 millóns de familias teñen todos os seus membros no paro (un 10,3% mais que no  último ano) e un millón de mozos menores de 25 anos sin traballo o 57.22%. Como Dios manda, Mariano!.
E cun país endebedado para varias xeracións que pagarán os intereses aos mesmos bancos que rescatamos da ruina.
Pola contra e grazas os moi competentes proxectos desta dereita retrógrada, pretenden 
subir, de novo, a idade da xubilación e cobrar unha pensión menor. Ou o que é o mesmo: Morre, para que así non a cobres. Calquera pode entender que a sostenibilidade do sistema non depende de si nos xubilamos aos 67 ou aos 75, senón de que haxa traballadores cotizantes que garantan as pensións dos maiores, como sucedeu e sucede.
Para os poucos mozos que atopan traballo, un salario de miseria de becarios, e o resto exiliados forzosos.
Esperanza Aguirre mantén que é «motivo de optimismo» que «por primera vez» en la historia de España muchos jóvenes cualificados están trabajando en el extranjero.> A inmoralidade desta facha optimista merece cadea por estúpida.
Mentres tanto, proclaman que o problema é reducir o déficit público, rachan o sistema de protección social, os servizos públicos( sanidade, educación, xustiza, etc.), e recortan os dereitos e liberdades, sin importarlles que para sair da catástrofe, é imprescindible a creación de emprego, e que a súa Reforma Laboral non serve para crear emprego senón para destruilo e abaratalo.
E teñen ideas estupendas como a Delegada do Goberno en Catalunya, María de los Llanos de Luna: “Es importante que haya pijos y ricos, que son los que gastan". Por iso suben os salarios dos directivos e dos grandes empresarios, mentras baixan os salarios dos trabajadores. Exemplos dos que gastan, e decir pijos e ricos:
O presidente da eléctrica Endesa, Borja Prado. En 2012, coa información remitida á Comisión Nacional del Mercado de Valores (CNMV) gañou 2,24 millóns de euros, un 15% mais que en 2011.
O presidente de Repsol, Antonio Brufau, cobrou no pasado exercicio un total de 7,6 millóns de euros. Ingresou 4,9 millóns como salario fixo (deles 1,83 millones en especie), ademais outros 2,74 millón de euros por aportacións a seguros e pláns de pensións.
O presidente de Iberdrola, Ignacio Sánchez Galán, cobrou prácticamente o mesmo que no ano anterior (6,27 millóns de euros, deles 3,25 como retribución variable), pero cun engadido: 305.000 accións como parte do bono estratéxico 2008-2010, cunha valoración de 1,15 millóns.
O xornal EL PAÍS elaborou unha lista dos mellor pagados do Ibex.
En 2012, os 15 directivos con maiores salarios sumaron 127 millóns. En primeiro lugar, o ex número dous de Telefónica, Julio Linares (33,3 millóns. Joaquín Ayuso (Ferrovial, 10,35 millóns), Ángel Cano (conselleiro delegado do BBVA, 22, 7 millóns) e Pablo Isla (Inditex, 9,41 millóns).
Dacordo cos datos de Eurostat, Spain é o segundo país mais desigual da UE, ao comparar a renda dispoñible polo 20% mais rico coa do 20% mais pobre. Só Lituania mostra unha situación peor.
Como veña algún dios os vai sacar a patadas do país.