Amosando publicacións coa etiqueta A INTERNACIONAL. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta A INTERNACIONAL. Amosar todas as publicacións

25/02/15

A MARCHA DOS HIPÓCRITAS

Entre eles representantes do poder financeiro que oprime aos pobos do mundo e señores da guerra global, tamén Netanyahu Presidente do Estado xenocida de Israel, señor do apartheid, asasino do pobo palestino ou Sarkozy que destruiu Libia, e outros que  teñen moito que contar sobre Siria,Irak etc...Ou de que aquí pon en práctica a Lei Mordaza. Boa foto dos representantes do capitalismo canbal.
Entre eles representantes do poder financeiro que oprime aos pobos do mundo e señores da guerra global, tamén Netanyahu Presidente do Estado xenocida de Israel, señor do apartheid, asasino do pobo palestino ou Sarkozy que destruiu Libia, e outros que teñen moito que contar sobre Siria,Irak etc...Ou de que aquí pon en práctica a Lei Mordaza. Boa foto dos representantes do capitalismo canibal.

27/09/11

Xenocidas e unilaterais

Sesenta e catro anos despois de que a ONU a través da resolución 181 que en 1947 decidira a partición en dous Estados do entonces Mandato Británico en Palestina e pola que aos xudeos se lles adxudicou o 56% do territorio, aos árabes o 43%, e Xerusalén  declarada entidade especial administrada pola ONU, só existe unilateralmente, Israel.
Sesenta e catro anos despois, a unilateralidade da ONU, dos EEUU, de Israel e dos seus cómplices, non existe Palestina, como Estado independente e soberán. A ONU incumpre a súa resolución, sendo a máxima responsable desta situación inxusta e do éxodo palestino.
Sesenta e catro anos despois, o suposto Estado Palestino sería moito mais pequeno que o asignado en 1947, porque en 1967, Israel  ocupou militarmente Xerusalén Este, Cisxordania e Gaza, e desde esa data os palestinos non teñen  nin un solo metro independente e soberán no seu fogar histórico, tendo que aceptar que ao pobo palestino se lle asigne o 22% da Palestina histórica.
Sesenta e catro anos despois Israel e os seus cómplices, unilateralmente, intentan que o mundo olvide que Israel basea a súa legalidade e lexitimidade internacionais na resolución 181 dese mesmo organismo, dilatar no tempo a existencia dos palestinos, para continuar co xenocidio a súa desaparición total como pobo, as políticas de apartheid, e ocupación ilegal do territorio.
Sesenta e catro anos despois, o voceiro para Galicia do Estado fascista de Israel, o Sr.Pedro G.-Valadés afirma:<Israel non se opón en absoluto á creación do estado palestino>, <Israel...desexa a paz>,<un paso unilateral como este vai en contra de todos os acordos asinados até a data entre o Estado de Israel e os palestinos e poden levar a toda a rexión a unha situación incendiaria>,<Recoñecer nestes intres ao estado palestino, cando de feito hai un goberno de unidade Fatah-Hamás, é tamén un xeito de lexitimar a Hamás, unha organización terrorista>,<a cuestión realmente non é que Israel ou a ONU recoñezan ao estado palestino, senón que os palestinos e os países árabes recoñezan ao estado de Israel>.
O mundo o revés¡.
Ten razón o Sr. Pedro G.-Valadés cando sinala que"A historia demostra teimuda que o único xeito de alcanzar unha paz xusta e duradeira é a das negociacións ou ben a eliminación do contrario". Negociacións houbo a ducias e desde a primeira resolución a 181 todas falsas e incumpridas. Israel dilata as negociacións, incumpre as resolucións internacionais sesenta e catro anos, e opta pola vía da eliminación dos palestinos, polo apartheid, polo xenocidio.
Tamén pola vía das ocupacións ilegais do territorio. As colonias israelíes son ilegais segundo o Dereito Internacional Humanitario que rexe para o territorio palestino.O IV Convenio de Xenebra (art. 49) prohíbe ao poder ocupante trasladar parte da súa poboación ao territorio ocupado. Reiteradas resolucións da ONU afirman desde 1967 que as colonias son o principal obstáculo para a paz.
Por que Israel e os seus voceiros non queren un Estado Palestino e chaman unilaterais, terroristas ou acusan tamén a histórica solicitud palestina como "unha inminente ameaza para a paz no Oriente Próximo"?:
-Ser un Estado permitiría a Palestina, demandar a Israel ante a Corte Internacional de Xusticia, que só pode tratar asuntos presentados por un Estado contra outro, pero que en 2004 emitíu unha “opinión consultiva” sobre o Muro( Barreira de Separación que Israel empezou a construir en 2002, co 85% dentro de territorio palestino), categóricamente favorable a Palestina e condenatoria de Israel.
-Israel xa non podería afirmar que Palestina é “un territorio en disputa”, tería que definir as súas fronteiras definitivas (algo que casualmente ten pendente)e aceptar o que hoxe nega : que o territorio da Palestina histórica debe ser compartido por dous pobos cos seus respectivos Estados(resolución 181 da ONU).
-Poñería a ONU diante  da complexa situación dun Estado membro ocupando o territorio doutro Estado membro (ainda que non fora pleno).
-Non hai Estado sin recuperación e control pleno do territorio, sin soberanía nas fronteiras e sin liberdade de movemento entre os tres grandes bloques territoriais, hoxe totalmente desconectados entre sí: Gaza, Cisxordania e Xerusalén Este.
-O dereito á autodeterminación non pode exercerse  nun Estado reducido e fragmentado nos 500 "bantustanes"-reservas tribales de habitantes non blancos en Sudáfrica e África do Sudoeste polas políticas segregacionistas impostas durante a época do apartheid- que pon en práctica a ocupación sionista.
-Israel tería que retirar as 250 colonias ilegais que hoxe ocupan o 42% de Cisxordania, e derrubar o Muro.
A Asamblea Xeral da ONU o 22-11-74,  reafirmou os dereitos inalienabeis do pobo palestino, que incluían a autodeterminación, a independencia e a soberanía nacionais, o dereito a regresar os seus fogares e a recuperar os  seus bens. Estos dereitos  reafírmanse cada año, tal e como foron enunciados en 1974.
En 1975, la Asamblea Xeral estableceu o Comité de Dereitos dos Palestinos, e en 1976, o Comité fixo dous tipos de recomendacións:un, sobre o dereito dos palestinos a regresar os seus fogares e recuperar os seus bens e outro relativo á autodeterminación, á independencia nacional e á soberanía. O Consello de Seguridade non puido adoptar unha decisión a causa do veto de EEUU, igual que ocurriría en sucesivas ocasións. A Asamblea Xeral respaldou as recomendacións do Comité tanto en 1976 como nos anos seguentes. Na resolución 43/177, de 15 de decembro de 1988, a Asamblea Xeral da ONU coñeceu a proclamación do Estado de Palestina e afirmou a necesidade de que se permitiera ao pobo palestino exercer a súa soberanía sobre o seu propio territorio ocupado desde 1967.
Onde está a unilateralidade.? Ou non é o veto unilateral?
Recollo o seguinte artigo,O discurso de Obama sobre Palestina¡Míster President!, publicado por rebelión.org de Marc H. Ellis(profesor universitario de Estudos Estadounidenses e Xudeos e director do Centro para Estudos Estadounidenses e Xudeos na  Universidade Baylor University en Waco, Texas).
(Recomendo ao Sr. PedroG.-Valadés e amigos cambien presidente polo seu nome).
<A pesar de todo, teño unha pregunta básica. E formúlolla como xudeu... cre realmente as súas propias palabras sobre o recoñecemento do Estado palestino? Estou fascinado, señor presidente. A súa discusión sobre o recoñecemento do Estado palestino xira sobre todo ao redor do Estado de Israel, a historia xudía e o Holocausto. Por que?... Sermonea, desde a perspectiva xudía, sobre por que Israel é importante para os xudeus. Recita o que case se converteu en rutina na miña comunidade. Ten razón cando fala de séculos de exilio e persecución, a devastación do Holocausto e o retorno á nosa antiga patria.
E logo vólvese cara aos palestinos. Escoito con expectación. Pero, señor presidente, déixame desilusionado. Parece que na súa interpretación histórica, os xudeus, o Holocausto e a historia xudía simplemente caen sobre os palestinos. Ou máis ben, existe a historia xudía, e logo están os palestinos, que tamén merecen un Estado. O feito de que os xudeus haxan dislocado aos palestinos e tomado a súa terra parécelle algo trivial. De feito, vostede nunca o menciona. Vostede non utiliza o termo"limpeza étnica", o que sucedeu aos palestinos ao crearse o Estado de Israel. ...Si, os xudeus levan ao lombo séculos de exilio e persecución. Os xudeus europeos sufriron a masacre de seis millóns. Seino como xudeu. Crecín con eses recordos. Pero, señor presidente, como neno que aprendeu a nosa historia, nunca imaxinei que os xudeus utilizarían eses séculos de exilio e persecución, os nosos seis millóns de mortos, como un instrumento brutal contra outro pobo. Nunca. Nin na miña máis desatinada imaxinación. ¡Non!
Ao escoitarlle pensei en como terminan as cousas. Como terminou a historia xudía, en limpeza étnica e ocupación.
Pero, señor presidente, isto tamén pode ser o noso comezo. Ese comezo só terá lugar cando xudeus e palestinos digan xuntos a verdade. E, si, tal vez algún día, fágao o presidente de EE.UU.>
 E tamén algún día, diga a verdade o Sr.Pedro G.-Valadés, e os seus amigos.
*Con horror e espanto vexo un comentario en GC, ao artigo do Sr.Pedro G.-Valadés que dí:<O nacionalismo galego e a defensa de Israel non están reñidos>.
 O nacionalismo galego está contra o xenocidio, a masacre, o apartheid, e contra todos os crimes perpetrados polo fascismo. Loitamos polos dereitos dos pobos a vivir e non polo xenocidio que Israel hoxe representa.

03/05/11

OS"AMIGOS DE ISRAEL" E O BOICOT

"Se a verdade é a primeira vítima de toda guerra, para Israel é unha prioridade absoluta asasinala. Antes, durante e despois de cada conflito.A nosa tarefa como activistas, e mais en xeral como seres humanos que buscan a liberdade e a xustiza, é ofrecela como un banquete, o mais indixesto posíbel, à opinión pública mundial”. Vittorio Arrigoni(activista italiano do" Movimiento de Solidaridad Internacional (ISM) de 36 anos,  asesinado na Franxa de Gaza. Colaborou co xornal italiano Il Manifesto enviando crónicas da masacre. Do seu blog naceu o libro Restiamo umani , publicado en España co título:" Gaza. Seguimos siendo humanos").  
<A campaña Boicot, Des-investimento e Sancións contra Israel naceu chamando às “persoas con consciencia en todo o mundo para impor amplos boicots e implementar iniciativas de desinvestimento contra Israel, similares às aplicadas à África do Sul na era do apartheid... débense suspender as relacións de intercambio comercial, cultural ou científico con Israel ata que ese Estado cumpra coas resolucións que a ONU dictou desde 1947 relativas á ocupación dos territorios palestinos, e cos principais tratados do Dereito Internacional Humanitario e  dos Dereitos Humáns hacia a poboación palestina sometida á ocupación. As sancións económicas son a ferramenta mais eficaz do arsenal da non violencia: desistir delas é case unha complicidade activa>.
O presidente da Asociación Galega de Amizade con Israel, Pedro G.-Valadés, ven de sinalar nun artigo, que o boicot contra Israel que promove a organización BDS(Boicot, Desenvestimentos e Sancións contra Israel), é destrutivo, porque non promove a paz, nin consegue que as partes en conflito sexan mais flexibeis e divídeas aínda mais. Segundo di, culpa e sanciona a unha soa das partes, non mellora a calidade de vida dos palestinos, non contribúe a construír o seu Estado, nin a desenvolver as indispensábeis institucións democráticas palestinas,engade tamén que a esquerda de salón europea, ignora a ameaza terrorista permanente contra Israel, por parte dos grupos islamofascistas durante sesenta anos, o perigoso horizonte nuclear iraniano, e denuncia o silenzo dos promotores cos réximes como o cubano para os que non se pide boicot.
O anterior é un extracto feito con boa vontade, da letanía argumentaria dos "amigos de Israel". Ademais de mala propaganda, terxiversadora e sesgada. Tan sesgada que esquece que Cuba leva soportado o bloqueo ianqui durante anos. Como non chega, a maiores pide boicot. Escoitar a palabra Cuba en moitas bocas é un atentado contra a dignidade humana.
Antes de proseguir convén clarexar que o que isto subscribe non é antixudeo, nin ten nada en contra dos xudeus, así como non é antialemán pero si  antinazi e antisionista, non convén misturar as cousas, porque non son iguais, e xa sei do que me poden acusar.
Dito isto quero expresar claramente:
-O Estado de Israel non promove a paz xa que leva incumpridas ducias de resolucións da ONU. Un exemplo: resolución 465 de 1 de marzo de 1980, na que exhortaba a Israel " a desmantelar os asentamentos existentes e particularmente a cesar con urxencia, o establecemento, construción e planificación de asentamentos nos territorios árabes ocupados desde 1967, incluíndo Xerusalén". Pasaron 44 anos e os novos asentamentos e colonias continúan como parte da política sionista de ocupación e expulsión dos palestinos da súa terra. Israel é unha das maiores potencias armamentísticas do planeta, tamén nuclear. Falar dun perigoso horizonte nuclear iraniano esquecendo o presente nuclear sionista, é faltar a verdade.
-A violación sistemática das leis internacionais e humanitarias, por parte de Israel, coa construción dun muro-verxa, non por política defensiva, porque dito muro non está en territorio de Israel, o 90% está en Cisxordania, territorio palestino, separando pobos e familias, senón deseñado para crear continuidade territorial directa entre Israel e 65 asentamentos israelíes, nos que viven 320.000 colonos, o 80% dos que están en territorios ocupados.
-A denegación de Israel do dereito de retorno dos refuxiados palestinos.
-A política de asasinatos selectivos extraxudiciais.
-O xenocidio constante, a limpeza étnica e graves violacións do IV Convenio de Xenebra.
-A discriminación racial como expresión dunha ocupación que baixo a aparencia dun proceso de paz, persegue a expulsión dos palestinos, e illalos en territorios-prisión, dándolle o eufemístico nome de Estado Palestino.(Gaza é un territorio de apenas 40 quilómetros de largo por 14 de ancho na maior das distancias. Un dato concreto: o campo de refuxiados de Shati recolle a 80.000 persoas, e ten un so quilómetro cadrado de extensión. Gaza é o territorio con mais poboación por quilómetro cadrado do mundo, en total hai un millón e medio de persoas).
Por outra parte outra falsidade, xa que cada vez que hai un intento de recoñecemento do Estado Palestino, Israel resposta, como ultimamente fixo:
<El gobierno de Israel advirtió al Consejo de Seguridad de la ONU y a la Unión Europea (UE) que recurriría a medidas unilaterales sin especificar. Es su respuesta ante el posible reconocimiento de Palestina como Estado independiente por la comunidad internacional en la próxima sesión de la Asamblea General prevista para septiembre>. Ameazan ata a ONU e a UE.
Como non estiven en Palestina, e poden poñerme na "esquerda de salón", doulles voz a quenes, polos seus apelidos ou ascendencia, non son tan perigosos:
-A Coalición contra o Racismo e o Mossawa Centre, que traballa na promoción da equidade en Israel, acusan ao actual Knesset (parlamento unicameral) de ser o "máis racista desde a fundación do país". No último ano presentáronse 21 proxectos de lei dirixidos a discriminar a cidadáns árabes, alegan. Por exemplo, unha proposta para encarcerar por un ano a calquera que publique ou diga algo que cause"desprezo ou malestar ao país". Outros proxectos apuntan a que só os xudeus poidan adquirir terras ou a nomear a todas as rúas do país exclusivamente en lingua hebrea.
-Web de la organización israelí Machsom Watch.“La inmensa mayoría de los palestinos no tiene absolutamente ninguna relación con actividades terroristas, y lo único que quiere es tener una vida normal; pero la absoluta dependencia de permisos para moverse ha convertido sus vidas en una pesadilla. La administración israelí decide si uno puede salir de su casa, visitar a sus parientes, ir a trabajar o a estudiar, plantar en su propia tierra (que quedó detrás de la cerca electrónica), recibir tratamiento médico, o dar a luz en un hospital (en lugar de hacerlo en un checkpoint).”                         
-Nurit Péled Elhanán é activista pacifista de Xerusalén, profesora de Educación da Linguaxe (Rebelíon.org). Escrito con motivo da caravana de axuda a Gaza o 26 de xaneiro de 2008. Foi enviado ao presidente do Parlamento Europeo e todos os seus membros o 15 de decembro de 2008]
< A voz de alarma, emitida hoxe dende todos os lugares da terra para auxiliar os habitantes da Franxa de Gaza, no medio do pogrom perpetrado polas crueis tropas do exército-de-ocupación, resoa temiblemente, facéndose eco dunha voz de aviso, lanzada ao aire do mundo impasible dende fai xa máis de cen años...E que lle contaremos a ese neno, que nos esixe contas a nós, xa extenuados, de pé á entrada de Gaza?
Que lles explicaremos a el e ao resto de nenos famentos e enfermos, encarcerados neste terrible gueto, rodeados de aramados de pugas, asasinados. Y que se pode dicir aos recén nacidos que se asfixían dentro das incubadoras, antes de comezar as súas vidas, porque o Estado hebreo lles cortou a subministración de osíxeno?
Que podemos dicirlles a todas as nais que buscan o pan para os seus cativos nas rúas da cidade, ou aquelas que están sentadas xunto aos seus pequenos cadáveres? Que nos diremos a nós mesmos acerca do que está a acontecer? Só isto: sesenta anos despois do holocausto xudeu, o "Estado dos xudeus" encerra a xente en guetos, matándoa de fame, privación e enfermidades.
E unha vez debilitados, bombardéalles con todos os medios ao seu alcance...non sabía que se trataría dun neno gazatí, e os seus verdugos serían uns soldados hebreos da Terra de Israel. Non obstante, hoxe o Estado-Xudeu-e-Democrático utiliza como pretexto a expresión "sangue sobre as súas mans" para xustificar a súa negativa a liberar do seu cativerio a combatentes pola liberdade, líderes pacifistas e mesmo nenos secuestrados das súas camas pola noite...non tería imaxinado que estas serían as fundacións de Eretz Israel.
Tampouco podería nunca imaxinar que ese mesmo Estado nos inundaría de sangue infantil ata o colo, ata os narices, tanta como para botar, con cada respiro, tinguidas burbullas sanguinolentas ao aire da Terra Santa>.
-Ilan Pappé, cidadán israelí, profesor da Facultade de Ciencias Sociais e Estudos Internacionais da Universidade de Exeter, Reino Unido, e activista político:
<No, definitivamente Israel no es una democracia. Un país que ocupa a otro pueblo durante más de 40 años y que conculca sus derechos civiles y humanos más elementales no puede ser una democracia. Un país que aplica una política discriminatoria contra una quinta parte de sus ciudadanos palestinos dentro de las fronteras del 67 no puede ser una democracia. De hecho, Israel es lo que en ciencias políticas solemos llamar una democracia Herrenvolk, una democracia sólo para los amos. El hecho de que se permita a la gente participar en el aspecto formal de la democracia, a saber, en el acto de votar y ser votado, es inútil y sin sentido si no se permite a esa misma gente participar del bien común o de los recursos comunes del Estado, o si se la discrimina aunque se le permita participar en las elecciones. Prácticamente a todos los niveles, desde la legislación oficial pasando por las prácticas gubernamentales, hasta las actitudes sociales y culturales, Israel es una democracia sólo para un grupo, un solo grupo étnico, que, dado el territorio que Israel controla en estos momentos, ni siquiera es ya el grupo mayoritario, así que sospecho que le será a usted muy difícil encontrar una definición aceptada de democracia que sea aplicable al caso de Israel.Tengo una ciudadanía, la ciudadanía israelí...
No, no, definitivamente no. El conflicto no tiene que ver con el Holocausto. El Holocausto está siendo manipulado por los israelíes para mantener vivo el conflicto en beneficio de sus propios intereses. El conflicto es una simple historia de colonos europeos que llegan a finales del siglo XIX movidos por todo tipo de ideas, siendo la idea dominante aquella que decía que necesitaban un refugio seguro porque Europa no era segura y que aquí estaba su antigua patria. Ya sucedió antes, este no es el único lugar donde la gente ha abrazado ese tipo de ideas excéntricas que les llevan a creerse que pueden presentarse en un lugar después de 2000 años y reclamar algo que supuestamente les perteneció. Es porque hubo el suficiente número de potencias imperiales dispuestas a apoyar este proyecto de colonización por lo que consiguieron asentarse con éxito. Primero comenzaron a comprar tierras y luego instauraron un régimen de explotación de la tierra en virtud del cual se podía comprar tierra a gente a la que realmente no le pertenecía y expulsar a la gente que realmente la cultivaba. Pero ni siquiera en eso obtuvieron un éxito completo. Como usted probablemente sabe, para cuando expiró el Mandato Británico el movimiento sionista había conseguido adquirir menos del 7% de Palestina y solo pudo atraer a una cantidad de refugiados —incluso después del Holocausto—, que distaba de ser impresionante. Absolutamente toda la comunidad judía del mundo prefiere emigrar a Gran Bretaña, Estados Unidos o permanecer en Europa, a pesar del Holocausto. Una minoría muy pequeña llegó a Israel y por eso, en contra de sus deseos iniciales, el movimiento sionista decidió traer judíos desde el mundo árabe y desarabizarlos para que se transformaran en judíos y no se identificaran con la población árabe. De modo que el conflicto es sobre un movimiento colonial que gracias al Holocausto consigue disfrazar su naturaleza colonialista en un mundo en que el colonialismo ya no está bien visto y que utiliza todo tipo de medios y alianzas para seguir colonizando, ocupando y practicando la limpieza étnica. Es una atrocidad incompleta. El sionismo es una atrocidad incompleta contra el pueblo palestino. Si se hubiera completado, como hicieron los blancos en Australia y en Nueva Zelanda, probablemente hoy en día no habría conflicto. Conviene entender por qué es incompleta. Ello se debe a la constancia y resistencia palestina. Eso lo resume todo. Un proyecto colonialista que intenta completar su plan, una población indígena que se resiste, ése sería el conflicto, a menos que se descolonice Palestina y se avance hacia una etapa poscolonial en la historia de este lugar.
Creo que debemos cambiar el diccionario. Deberíamos dejar de hablar del proceso de paz, deberíamos abandonar la idea de la solución de los dos Estados, en mi opinión deberíamos volver a hablar de colonialismo, de anti-colonialismo, de cambio de régimen, de limpieza étnica, de reparaciones a largo plazo. Todo ese repertorio de frases conocidas que son perfectamente aplicables a la situación de Palestina y que, no obstante, por efecto de la propaganda israelí y del apoyo estadounidense a esa propaganda, no nos atrevemos a emplear. Tenemos que hacer que sean utilizadas incluso por los medios de comunicación mayoritarios, por el mundo académico y, desde luego, por los políticos>.
-En 1973, a Asamblea Xeral de Nacións Unidas definíu o crimen de apartheid como “actos inhumanos cometidos co  propósito de establecer e manter a dominación dun grupo racial de persoas sobre calquera outro grupo racial de persoas e de oprimilo sistemáticamente”. O arzobispo Desmond Tutu escribiu:“ Apesaroume moi fondamente a miña visita a Terra Santa; recordoume moito o que nos pasou a nós, o pobo negro de Sudáfrica”.
Segundo Noam Chomsky(fillo de inmigrantes xudeo-ucranianos),Ben-Gurion afirmou que "calquera que se preocupe por algún aspecto moral da cuestión sionista non é un sionista".
"Amigos de Israel": Combatide o xenocidio, loitade contra o apartheid, e ocupádevos de todas as violacións humanitarias que no nome de Israel e da súa democracia, cométense,  ainda que isto conleve denunciar moralmente un so aspecto do sionismo. O día que o fagades poderedes ter un mínimo de credibilidade moral. Por certo xa tivéchedes unha oportunidade, perdida, para denuncialo na vosa visita ao Parlamento de Israel.
(Se queredes coñecer a realidade cotiá en Cisxordania,visitade:
http://mariaenpalestina.wordpress.com/ )

02/05/11

VIDA EXEMPLAR DUN SANTO-BEATO

A Igrexa Católica beatificou ao Papa Xoán Paulo II, coñecido como Karol Wojtyla.
Delegacións de 62 países asistiron o 1 de maio ao acto, entre elas a española, dando exemplo do estado aconfesional no que vivimos, presidida polos Príncipes de Asturias, don Felipe e dona Letizia. Ramón Jáuregui representou ao Goberno. María Dolores de Cospedal, numero dous do PP, atopábase entre a treintena de cargos españois que pediron estar na cerimonia. Chama a atención a presencia no  Vaticano, como convidado, do presidente de Zimbabue, Mugabe. O dictador ten prohibida a entrada na UE, pero non no reino dos ceos. O primeiro ministro de Italia, Silvio Berlusconi, tamén asistíu, sen as bunga-bunga. Todos renderon honores ao santo.
Como efectos especiais dos actos, os promotores, que puideron conservar o sangue do papa, amosarona agora en bochas algo que está prohibido pola lexislación canónica vixente.
A promoción a beato e a santo de Xoán Paulo II é unha aposta especialmente impulsada polo Opus Dei, o movemento considerado máis afín o seu papado xunto aos Lexionarios de Cristo e Comunión e Liberación.
Dí, Giancarlo Zizola, biógrafo de Wojtyla:"paréceme que é evidente que hai un intento do partido neoliberal e neofascista da Igrexa, encarnado en movementos como o Opus Dei e Comunión e Liberación, por apropiarse da figura de XP II para reforzar o seu papel actual dentro da Igrexa".
Cincuenta destacados teólogos de Alemaña, entre eles Hans Küng, asinaron unha carta en contra da beatificación de Xoán Paulo II por non prestar o debido apoio, sendo Papa, ao arcebispo salvadoreño Óscar Arnulfo Romero, asasinado fai 31 anos por un escuadrón da morte durante un oficio relixioso polo seu posicionamento contra a Xunta salvadoreña. Os asinantes consideran que Xoán Paulo II "traizoou á poboación máis pobre de Latinoamérica".
O director da Cátedra de Teoloxía e Ciencias das Relixións da Universidade Carlos III de Madrid, JUAN JOSÉ TAMAYO, comenta nun artigo publicado o  30/04/2011,(EL PAÍS)<...esta beatificación causou malestar e sorpresa en importantes sectores da Igrexa católica. Entendo o malestar, xa que non poucas das actuacións de Xoán Paulo II foron todo menos exemplares e imitables como se espera dunha persoa a quen se eleva aos altares e preséntase como modelo de virtudes para os cristiáns.Refírome ao seu xeito autoritario de conducir a Igrexa, á súa rigorismo moral, o trato represivo dado aos teólogos e as teólogas que disentían do Maxisterio eclesiástico -moitos dos cales foron expulsados das súas cátedras e as súas obras sometidas a censura-, ao silencio e ata a complicidade que demostrou nos casos de pederastia, especialmente co fundador dos Lexionarios de Cristo, Marcial Maciel, a quen deu sempre un trato privilexiado co beneplácito do cardeal Ratzinger, o seu brazo dereito, etcétera.é de ben nacidos ser agradecidos.A elevación de Karol Wojtyla ao grao de beato é a mellor mostra de agradecemento que podía render ao seu predecesor, que lle nomeou presidente da Congregación para a Doutrina da Fe e concedeulle un poder omnímodo en cuestións doctrinales, morais e administrativas...os bispos comprometidos co pobo deron paso a bispos cuxa preocupación principal era a ortodoxia, os bispos vinculados á teoloxía da liberación deron paso aos obedientes a Roma.A beatificación de Xoán Paulo II constitúe, ao meu xuízo, unha mostra máis do paso que Benedito XVI deu desde o neoconservadurismo ao integrismo>.
Diario, non secreto, do beato Xoán Paulo II:
.1979. Xaneiro. Puebla. Xoán Paulo II condena a «Teoloxía da Liberación», herexía de corte marxista que confunde a liberación política, económica e social, coa salvación en Xesucristo.
.O 24 de maio de 1980, Romero foi asasinado por un escuadrón da morte durante un oficio relixioso.
.Expresión política foi a súa decisión de impulsar a canonización dos "mártires da fe", en referencia ás vítimas da violencia desatada tras o golpe do 1936, que a xerarquía apoiou como "cruzada". Pío XII, Xoán XXIII e Paulo VI opuxéronse. Non existe condena sobre os crimes do franquismo nin sobre os cardenais, bispos e sacerdotes que apoiaron a ditadura, nin sobre os paseos de Franco baixo"palio".
.A imaxe dando a comunión ao criminal Pinochet faría perder a fe ao mismísimo Xesucristo.
Nun telegrama reservado enviado por Wojtyla o 18 de febreiro de 1993: "Ao xeneral Augusto Pinochet Ugarte e á súa distinguida esposa señora Lucía Hiriart de Pinochet, con ocasión das súas vodas de ouro matrimoniais e como proba de abundantes grazas divinas, con gran pracer imparto, así como aos seus fillos e netiños, unha bendición apostólica especial".Para os asasinados polos criminais pinochetistas, para os miles de desaparecidos, o mais terrible dos silencios.
.O 15 de decembro do 1979, a CDF, a Congregación para a Doutrina da Fe declara que "O profesor Hans Küng [suízo-alemán] danou nos seus escritos, a integridade da verdade da fe católica, e polo tanto xa non pode ser considerado un teólogo católico e non pode, como tal, levar a cabo a tarefa de ensinar".Escrebe Küng:"Wojtyla encubriu durante moito tempo os crimes do cardeal pedófilo vienés Hans Hermann Gröer, a pesar de que a conferencia episcopal austriaca demostrou a súa culpa"e"As lucrativas beatificaciones de masa" do fundador do Opus Dei, Escrivá de Balaguer, "home de dubidosa santidade".
.Os misterios que rodearon á quebra do Banco Ambrosiano e as posteriores mortes dos seus artífices, xenial e libremente sintetizada por Coppola no Padriño 3. A implicación da mafia siciliana naquel escándalo parece documentada por libros como Vaticano S.A., de Gianluigi Nuzzi, que proba as relacións prioritarias de Cousa Nostra co IOR en tempos de Giulio Andreotti, o arcebispo Joseph Marcinkus, os banqueiros Roberto Calvi e Michele Sindona e outros beatos de similar ralea.Outra testemuña de excepción foi Licio Gelli, venerable mestre masón fundador da P-2. "En setembro de 1980", dixo, "Calvi contoume que estaba preocupado porque debía pagar unha suma de 80 millóns de dólares ao movemento Solidarnosc e só tiña unha semana para mandar o diñeiro"."Wojtyla quería destruír o comunismo... Para facelo necesitaba diñeiro. Así Marcinkus tiña ao papa na súa man", dixo en 2003 Clara Canetti Calvi, a muller do asasinado (os xuíces non puideron dicir por quen) Roberto Calvi.
.En 1983,  reformou o proceso de santificación, facéndoo máis rápido, máis simple e máis barato. Eliminou a oficina do "Avogado do Diaño", un funcionario cuxa labor era tratar de descualificar os casos de santidade, e reduciu o número de milagres necesarios para cualificar.
.Imaxe de caridade cristiá:Xoán Paulo II reprendeu a Ernesto Cardeal en público no aeroporto de Managua, ao visitar por primeira vez Nicaragua en 1983 debido a que o poeta ocupaba o cargo de ministro de Cultura do goberno sandinista.
.Antepón a todos os demais problemas da humanidade, ata o fame, "o desafío da vida", listando os factores de "unha cultura da morte":o aborto, a inseminación artificial, a clonación, a eutanasia, as unións homosexuais e as unións de feito, o Papa afirma que "o Estado ten como tarefa principal precisamente a protección e promoción da vida humana", pero consagra todo un continente africano á pandemia da sida coa negativa ao uso dos preservativos.
.Sobre os abusos e delitos sexuais do clero,  un sinnúmero de teólogos o acusan de encubrir a pederastas como o mexicano Marcial Maciel, fundador dos Lexionarios de Cristo.
Maciel, xa falecido, deixou mulleres e fillos, foi retirado do ministerio sacerdotal en 2006, despois de que o Papa Benedito XVI o condenase por abusos sexuais contra seminaristas. Os testemuños en contra de Maciel e moitos dirixentes dos Lexionarios son tantos que é mellor ler os libros publicados:"La confesión. Las extrañas andanzas de Marcial Maciel y otros misterios de la Legión de Cristo" (Debate),"El reino de Marcial Maciel"(Planeta, 2011).<Jamás pensé que pudiera ser pederasta, homosexual y que hiciera mal uso del dinero. Para mí era un santo, un mártir en vida... Yo en 1997 supe de los abusos sexuales, pero jamás los creí, pensé que era una prueba para él.Me enteré en 2009. Fue un momento doloroso, no solamente por lo de la hija, sino por todo lo demás."Todos los principios de la propaganda nazi se cumplían en la Legión de Maciel"(Nelly Ramirez).
<Me despertó el Padre Eoghan y fui a su habitación. Se acostó en la cama allí y me dijo que le dolía el estomago, y me pidió darle masaje. Me cogió las manos y las metió donde quería que lo "masajease". No fue precisamente en el estomago.Si no lo hubiera obedecido, hubiera sido pecado. Si hubiera hablado, hubiera sido pecado. Bueno, eso es lo que te hacen pensar en la Legión.(La adoración del superior consiste en que este se erige a sí mismo como voluntad de Dios, y así tiene valor sagrado, y hay que estar atento para satisfacer no sólo sus mandatos, sino sus deseos e insinuaciones).Y durante años me intentaba convencer de que aquella noche había hecho yo bien, que di asistencia a un sufriente mientras la realidad era que el Padre Eoghan Devlin abusó de mi y de su autoridad para su placer sexual bajo auspicios de pobre necesitado y sufriente...el P. Eoghan desde su puesto en España llegó a Dublín como diácono en el año 1994. En el 1996 lo movieron a los EEUU, al noviciado. Luego lo movieron a España, luego otra vez a Irlanda, a Dublín. Finalmente en el 2001 me dí cuenta de que estaba en Colombia, en Medellín. Me decían que era Director del Colegio de Educación Primaria y Secundaria El Cumbres, pero además era el director a nivel nacional del sector de Jóvenes del movimiento Regnum Christi en Colombia, y que era superior de su propia comunidad legionaria allí. Así que en total lo habían movido cinco veces en ocho años.Cuando supe lo que estaba haciendo, me parecía una pesadilla>. (Aarón)
Foi no papado de Karol Wojtyla cando os lexionarios tiveron a súa maior expansión e crecemento económico." <Cando Wojtyla chegou ao Vaticano, contaba con 100 sacerdotes. Á súa morte tiña 800 e máis de 2.000 seminaristas repartidos en 124 casas por todo o mundo. Universidades en México, Chile, Italia e España; facultades de Teoloxía, Filosofía e Bioética. Máis de 130.000 alumnos. E 20.000 empregados no seu grupo económico Integer. A cifra que máis se repetiu sobre o valor dos activos da Lexión nos últimos anos é de 25.000 millóns de euros. Wojtyla aprobaría as Constitucións da Lexión sen cambiar unha coma, ordenaría no Vaticano a 59 lexionarios e invitaría a Maciel a fiscalizar varios sínodos de bispos en Europa e Latinoamérica. Favoreceu a creación da universidade pontificia dos lexionarios en Roma e a implantación da congregación en Chile. E chegou a definir a Maciel como 'guía eficaz para a mocidade'>.Cando Maciel anunciou o seu retiro como director xeral dos lexionarios de Cristo, Xoán Paulo II eloxiouno publicamente.
O bispo mexicano Carlos Talavera entregou en 1999 unha carta ao cardeal Ratzinger, prefecto da Congregación para a Doutrina da Fe e hoxe Papa, que detallaba os abusos de Maciel,a resposta de Ratzinger foi concluínte, segundo declarou despois ese mesmo bispo: "Lamentablemente, non podemos abrir o caso do padre Maciel porque é unha persoa moi querida do santo padre, axudou moito á Igrexa e considéroo un asunto moi delicado".Tería que morrer Xoán Paulo II en abril de 2005 para que o affaire Maciel reactivásese.
Esta é a beatífica e santa figura que un primeiro de maio ás 10'38 horas foi proclamada e honrada en Roma, por delegacións de 62 paises.Toda unha biografía de amor pola humanidade, exemplo de caridade cristiá.
Quen arderá no lume eterno?.

31/03/11

O BLOG DE MARÍA: "PALESTINA NO CORAZÓN"

Segundo o Informe sobre Antisemitismo en España da Federación de Comunidades Judías de España e o Movimiento contra la Intolerancia, España figura á cabeza da Unión Europea no odio racial e desprezo aos xudeos. O xornal EL PAIS(30-03-11) :"LA CRISIS DISPARA EL ODIO ANTIJUDÍO EN ESPAÑA" . A propaganda do Estado de Israel  presentando aos verdugos como vítimas. Non son antixudeo, nin teño prexuizos nin hostilidade cara aos  xudeos. Son antisionista, como movemento ideolóxico terrorista, no que se sustenta a creación do Estado terrorista de Israel.
 Atopei estes días o blog de María M. Delgado e recomendo ferventemente que entredes nel para coñecer de primeira man a realidade do pobo palestino:

  María é unha activista de dereitos humanos, co-fundadora do Servicio Paz y Justicia (SERPAJ) no seu Uruguai natal. Traballou varios anos para o  Servicio Internacional para la Paz (SIPAZ) en Chiapas (México), e colaborou con Jubileo Sur-Américas, o Women Peacemakers Program de IFOR (Holanda)  e o Fund for Nonviolence (California). María ten un máster en Gender & Peacebuilding (UPEACE).Participou no Foro Social Mundial e  noutras redes globais pola xustiza social, a xustiza climática e a xustiza de xénero. A súa vocación é apoiar a persoas e comunidades -en particular ás mulleres- que sofren inxustiza e exclusión en situacións de conflito e violencia política.Síntese afortunada de ser unha das primeiras acompañantes do EAPPI provenientes de América Latina.
Na actualidade vive no val de Yanoun, Cisjordania, Palestina .
-El drama cotidiano de miles de palestinos/as en los checkpoints-
[“La inmensa mayoría de los palestinos no tiene absolutamente ninguna relación con actividades terroristas, y lo único que quiere es tener una vida normal; pero la absoluta dependencia de permisos para moverse ha convertido sus vidas en una pesadilla. La administración israelí decide si uno puede salir de su casa, visitar a sus parientes, ir a trabajar o a estudiar, plantar en su propia tierra (que quedó detrás de la cerca electrónica), recibir tratamiento médico, o dar a luz en un hospital (en lugar de hacerlo en un checkpoint).Sitio web de la organización israelí Machsom Watch.
Jerusalén (o Al Quds) es la Ciudad Santa de las tres religiones monoteístas de raíz abrahámica: Judaísmo, Cristianismo e Islam. Sin embargo, la inmensa mayoría de la población palestina -sea musulmana o cristiana- no tiene permiso para entrar a rezar en su Ciudad Santa, ni siquiera durante el mes de Ramadán. Sobre todo después de la segunda Intifada (2000), el gobierno de Israel ha establecido un férreo sistema de control y restricción del acceso a Jerusalén para la población palestina.
En el mes y medio que llevo viviendo en Palestina, he hablado con hombres y mujeres de distintas partes de Cisjordania, y especialmente de Nablús -mi región-, que anhelan y sufren por no poder visitar su Ciudad Santa. Cada vez que atravieso el checkpoint de Qalandiya me siento mal por estar haciendo lo que millones de mujeres y hombres palestinos tienen prohibido.
Desde la ocupación israelí de Jerusalén (1967), la población palestina nacida allí tiene lo que Israel llama “permiso de residencia” en su propia ciudad (identificado con el documento “blue ID”). Aun así, las restricciones para conseguir trabajo, documentos, y ni que hablar vivienda (o conservar la que tienen!), les hace vivir en una constante amenaza. Sin mencionar la profunda discriminación y el abismo existentes entre Jerusalén Este y Oeste en materia de servicios y calidad de vida (un abismo semejante al que existe entre una ciudad escandinava y una latinoamericana).
Más aún: el número de personas palestinas con “permiso para residir” en Jerusalén Este está reduciéndose acelerada y sistemáticamente, ya que Israel está haciendo todo lo posible para alcanzar su meta demográfica de tener un 70% de población israelí en Jerusalén. Por eso sólo en 2008, 4672 personas perdieron su “permiso de residencia” en su propia ciudad, por razones tales como “ser desleales al Estado de Israel” (según la legislación del Knesset), aun cuando Jerusalén Este no es parte de Israel, sino de los Territorios Palestinos Ocupados (OPT), y del futuro Estado Palestino! [MMG; ver al final]
Peor aun es la situación de quienes sin ser “residentes” de Jerusalén tienen sólo un permiso de trabajo en la ciudad. Esas personas (portadoras de “green ID”) viven con la amenaza de perder su permiso por cualquier motivo, desde los más arbitrarios e inexplicables hasta otros más domésticos como, por ejemplo, perder su trabajo (que significa casi automáticamente perder el permiso de entrada a Jerusalén). Y perder el trabajo por llegar tarde reiteradamente es algo que puede pasarle a cualquiera si cada día tiene que llegar al checkpoint (CP) de Qalandiya (o de Gilo en el sur) a las 4 de la mañana y hacer cola apiñándose con una multitud de compatriotas para poder pasar a tiempo a través del CP y entrar a trabajar a las 7 u 8 de la mañana.
Perder el trabajo es lo peor que le puede pasar a un palestino, sobre todo desde que a principios de esta década, después de la segunda Intifada, de un día para otro miles y miles de palestinos perdieron el trabajo que tenían en Israel, lo que disparó la cifra de desempleados en un país cuya economía, además, está controlada y asfixiada por el poder ocupante. Ahora los permisos de trabajo en Israel son administrados con cuentagotas por mafias de empleadores o intermediarios cuya finalidad es simplemente garantizar mano de obra barata para Israel (justamente mediante la restricción del acceso), del mismo modo que los “coyotes” en EEUU especulan con la mano de obra mexicana o centroamericana...
 Es evidente que el sistema está diseñado para que funcione como una forma de tortura colectiva: las filas y puestos de control de documentos son totalmente insuficientes; el comportamiento de los soldados (y soldadas) es humillante o indiferente; a menudo desaparecen sin ninguna explicación, y nadie queda a cargo de abrir por control remoto el torniquete o el portón de la “entrada humanitaria”. Encerrados en sus confortables cabinas blindadas, los vemos conversar y reir entre ellos, comer y beber, ajenos absolutamente al drama que viven los cientos y cientos de personas que esperan apiñadas como ganado y cuyas vidas, trabajo y futuro dependen de su humor...
Con todo el horror que representan, los CP son sólo un aspecto de un sistema perverso que incluye distintos documentos de identidad, permisos de trabajo, de residencia y de viaje, permisos especiales para las niñas y niños, tarjetas magnéticas (con datos biométricos y huella digital, una complicación adicional para los trabajadores de la construcción con huellas deterioradas), personas en listas negras, el Muro de cemento, las cercas electrónicas, los portones agrícolas, los cierres de caminos mediante barreras, bloques de cemento o simples barricadas de tierra, las carreteras de uso exclusivo para colonos israelíes, los túneles y otras formas de bloqueo, encierro y fragmentación (minuciosamente documentadas y descritas por UNOCHA) que han convertido el territorio palestino en un conjunto de ‘islas’, o más bien bantustanes de segregación.
Todo esto hace imposible a la población palestina desplazarse y acceder a servicios básicos que están protegidos por el derecho internacional y el 4º Convenio de Ginebra, ratificado por Israel. El acceso a servicios médicos (Art.16), a instituciones religiosas (Art.27) y educativas (Art. 50), a visitar o reunir a la familia (Art.26 y 27), son derechos afectados dramáticamente; sin embargo, el clamor de adentro y de afuera de Israel para cambiar este sistema es sistemáticamente ignorado. [MMG]
Cualquier parecido con los ghettos de la Alemania nazi o el apartheid de Sudáfrica es mera coincidencia.
“A la luz de todo esto, es inevitable concluir que el gobierno israelí está persiguiendo deliberadamente a la población palestina y aplicándole una política de tormento burocrático, al tiempo que ignora totalmente su responsabilidad [como poder ocupante] hacia las vidas de los habitantes de los territorios palestinos ocupados.”]
Manuel Vázquez Montalbán xa o deixou escrito con moita ironía: "Bienaventurados os verdugos porque sin eles non habería vítimas".

22/03/11

QUEN TEN DEREITO AOS DEREITOS HUMANOS?



Cando escoitamos hoxe no Congreso dos Deputados:"La Responsabilidad de Proteger consiste en que si un Estado no cumple con la responsabilidad de proteger a sus ciudadanos, la comunidad internacional debe intervenir para asumirla"Zapatero, ou"la defensa de la libertad y los derechos humanos. Estamos ante una decisión de la comunidad internacional que condena, con razón, un clima de permanente violación de los derechos humanos, violencia contra la población civil, detenciones arbitrarias y otras" dixo Rajoy, asistimos ao discurso da dobre moral coa que occidente mide as víctimas.
A resolución do Consello de Seguridade da ONU, para intervir en Libia, co pretexto de defender os dereitos humanos e protexer os civís é unha mostra mais da hipocresía do occidente imperialista. Despois da destrución de Irak e Afganistán, tócalle agora a Libia. Debe ser que os libios teñen mais dereitos que os saharahuis ou palestinos. Cando asistimos horrorizados á masacre de Gaza, ao xenocidio constante do pobo palestino, dos saharauis, cando innumerabeis resolucións da ONU foron paseadas polo arco do trunfo xudeo, ou marroquí, só queda pensar que no nome dos dereitos humanos, escóndese a rapiña dun país que ten o 40% das reservas de petroleo e gas do Oriente Próximo e que a rapidez para a "humanitaria intervención", é porque o dictador Gadafi podía gañar a guerra, e temían as súas represalias: petroleo e gas, de novo.
En Palestina atópase o Estado de Israel. Terceira potencia atómica do mundo, base militar sionazi,  subvencionada cos cartos e armamento dos EEUU. Os constantes crimes contra a humanidade e o apartheid do "democrático" Israel, atentan contra todos os dereitos humanos. En 1973, a Asamblea Xeral de Nacións Unidas definíu o crimen de apartheid como “actos inhumanos cometidos co  propósito de establecer e manter a dominación dun grupo racial de persoas sobre calquera outro grupo racial de persoas e de oprimilo sistemáticamente”. O arzobispo Desmond Tutu escribiu:“ Apesaroume moi fondamente a miña visita a Terra Santa; recordoume moito o que nos pasou a nós, o pobo negro de Sudáfrica”.
Israel é o único país que nunca presentou os límites das súas fronteiras, tal como o esixe Nacións Unidas para incorporar a un país membro pola resolución 242. Leva 26 resolucións incumpridas.
 Desde o levantamento do Muro en Cisjordania declarado ilegal pola Corte Internacional de Xustiza de La Haya, á confiscación ilegal de terras e recursos acuíferos, o asesinato selectivo, ás torturas e desaparicións de palestinos, o bloqueo de Gaza, a limpeza étnica, a negación dos dereitos dos refuxiados palestinos e as leis discriminatorias e ameazas crecentes de expulsión contra 1.2 millóns de palestinos que teñen cidadanía israelí.... é imposible a enumeración de todas as atrocidades. O Consello de Seguridade da ONU, xunto cos seus aliados Zapatero, Pepe Blanco, Trini, Bono, Rajoy,  de Cospedal, etc., tan interesados polos dereitos humanos, e pola legalidade das resolucións da ONU, podían ter unha semana  de balde como a seguinte (propoño unha colecta popular),  en Palestina:
Unha semana calquera en Palestina:
"Fuente: Centro de Derechos Humanos Palestino (PCHR)
Resumen(10 de Marzo de 2011 – 16 de Marzo de 2011):FIO:(FORZAS ISRAELÍES DE OCUPACIÓN)
• Dos civiles palestinos, fueron asesinados durante un ataque aéreo de las FIO en la Franja de Gaza
• Dos trabajadores resultaron heridos en el mismo ataque.
• Tres edificios ubicados en el lugar del ataque resultaron destruidos.
• Colonos israelíes intensificaron los ataques a civiles y propiedades palestinas en Cisjordania.
• PCHR documentó 40 ataques realizados por colonos israelíes en Cisjordania.
• Colonos judíos quemaron 4 coches y un tractor, y dañaron 7 coches.
• Un número de civiles palestinos sufrieron por la inhalación de gas lacrimógeno lanzado por las FIO mientras escoltaban a colonos israelíes.
• Las FIO desarraigó 400 árboles de olivos en el pueblo de Beit Dajan, al este de Nablus.
• Las FIO continuó disparando a trabajadores, agricultores y pescadores palestinos en zonas fronterizas de la Franja de Gaza.
• Un pescador palestino resultó herido.
• Las FIO continuó utilizando la fuerza contra manifestaciones pacíficas en Cisjordania.
• Un número de manifestantes sufrieron por la inhalación de gas lacrimógeno.
• Las FIO arrestaron a dos defensores de los Derechos Humanos Internacionales.
• Las FIO condujo 47 incursiones en comunidades palestinas en Cisjordania.
• Las FIO detuvieron a 66 civiles palestinos, incluyendo seis niños.
• 52 de los detenidos son del pueblo de 'Awarta, al sudeste de Nablus.
• Israel ha seguido imponiendo un sitio total dentro de los Territorios Palestinos Ocupados y ha aislado a la Franja de Gaza del mundo exterior.
• Soldados israelíes instalados en puestos de control (checkpoints), detuvieron a un civil palestino."
O CONSELLO DE SEGURIDADE DAS NACIÓNS UNIDAS VAI ACORDAR INTERVIR CONTRA  ISRAEL, MARROCOS, BAHREÍM, E OS PAISES QUE NON RESPECTAN OS 
 DEREITOS HUMANOS.?
“¿Palestinos? ¿qué palestinos?” (Golda Meir, foi Primeira Ministra de Israel)
Boicot aos produtos Israelís
Podes identificalos polo código de barras...
NON MERQUES PRODUTOS MANCHADOS DE SANGUE!

17/03/11

CONTOS XAPONESES SOBRE O APOCALIPSE .

Fai moitos anos que os defensores da enerxía nuclear veñen repetindo:"As centrais nucleares son seguras", todo está baixo control , resisten ata un terremoto. Chernóbil, 1986,  era unha chapuza dos rusos. A mellor proba  e que no accidente nuclear,1979,de Three Mile Island, preto de Harrisburg, estado de Pensilvania, Estados Unidos, vivían no momento do accidente unhas 25.000 persoas a menos de oito kilómetros da central, e os estudos realizados sobre a población demostran que non hubo danos ás persoas, nin inmediatos nin a longo prazo".
Só pasaron 32 anos. No obstante hai cousas que non nos contaron.
"Sin embargo, hace tan solo cuatro años se desveló que Fukushima I se mantuvo en 1978 en estado de emergencia durante más de siete horas tras un accidente relacionado con las barras de control, empleadas para regular la reacción de fisión nuclear. Fue el último capítulo de una investigación que el Gobierno de Junichiro Koizumi abrió en 2002 y que reveló que TEPCO, la empresa que opera ambas centrales y que suministra electricidad a todo el este de Japón, había facilitado a la Administración entre 1977 y 2002 más de 200 informes falsos sobre sus centrales nucleares y que había ocultado sistemáticamente varios incidentes relacionados con la seguridad de los tres complejos nucleares que gestiona en Japón. Todos sus reactores fueron cerrados temporalmente y su presidente, Nobuya Minami, fue obligado a dimitir.Hasta finales de 2005, el Ejecutivo no autorizó que las plantas suspendidas fueran reabiertas, pero la actitud de TEPCO, que apenas depuró responsabilidades, y la incapacidad gubernamental a la hora de detectar los informes falsos desataron la ira de la opinión pública y pusieron en tela de juicio la política nuclear del país.
Desde entonces, uno de los temas que más ha preocupado a detractores y defensores de este tipo de energía en Japón era si los reactores más antiguos del país (22 de ellos tienen 30 años o más) aguantarían un terremoto fuerte. Ayer el más viejo de todos, el número 1 de Fukushima I, despertó de nuevo el miedo a una catástrofe nuclear".
"¿Por qué Japón tiene tantas nucleares si está en zona sísmica?
" Hay 54 nucleares en 18 emplazamientos. La atómica supuso el año pasado el 29% de la electricidad del país. El país tiene 127 millones de habitantes, es la tercera economía del mundo y no tiene gas, carbón ni petróleo. Todo eso, más su posición como archipiélago, que dificulta el aprovisionamiento energético del exterior, les hizo optar por la vía nuclear".
Leo na páxina :www.lapizarradeyuri.com  :
"Después del grave terremoto de 2007, prosigue el desastre económico y propagandístico.
Es la central nuclear más grande del mundo, por la cantidad de energía que puede producir: más que todas las nucleares españolas juntas. También es una de las más modernas, provista con cinco reactores BWR y dos ABWR de General Electric. Hablamos del enorme complejo electronuclear de Kashiwazaki-Kariwa, en Japón; conocida como la central nuclear que se mueve, por hallarse sobre una zona de alto riesgo sísmico desconocida para sus diseñadores. Y desde el terremoto del 16 de julio de 2007, no levanta cabeza. A estas alturas se ha convertido ya en un desastre económico para sus operadores y una pesadilla de relaciones públicas para la industria nuclear mundial. El megacomplejo electronuclear de Kashiwazaki-Kariwa se encuentra ubicado en la costa noroccidental de la isla de Honshu, la mayor de las que componen el archipiélago nipón, entre las dos localidades del mismo nombre. Pertenece al 100% a TEPCO, la Compañía Eléctrica de Tokio, que es la tercera empresa eléctrica del mundo después de Électricité de France y E.ON. Toshiba inició la construcción del reactor nº 1 en mayo de 1980, con tecnología norteamericana BWR de General Electric.Los primeros problemas para el complejo electronuclear de Kashiwazaki-Kariwa llegaron en 2002, cuando el gobierno japonés denunció a TEPCO por cometer fraudes sistemáticos en las declaraciones y procedimientos de seguridad nuclear.Más grave aún: durante los cinco años siguientes, diversas investigaciones internas evidenciaron que TEPCO había ocultado numerosos incidentes de seguridad en sus centrales nucleares, incluyendo un incidente de criticalidad en 1978. Como consecuencia de todo esto, tres de los siete reactores de Kashiwazaki-Kariwa permanecieron cerrados durante más de un año, y los cuatro restantes a lo largo de varios meses. La corporación tokiota comenzó a perder dinero con el gigantesco complejo, aunque aún no se manifestó significativamente en su cuenta de resultados. Ante el riesgo de apagones generalizados, el gobierno terminó por autorizar finalmente la reconexión de todos los reactores en 2004.durante este mismo año la zona se vio sacudida por un grave terremoto de magnitud 6.9. Provocó 40 muertos y graves pérdidas materiales por toda la Prefectura de Niigata, pero aparentemente la central nuclear lo resistió sin problemas tal y como estaba diseñada para hacer.el 16 de julio de 2007, la tierra volvió a moverse en Kashiwazaki-Kariwa. Con epicentro a 19 kilómetros de distancia, bajo el mar, su magnitud fue inferior a la del terremoto de 2004. Sin embargo, esta vez las ondas sísmicas alcanzaron al gigantesco complejo electronuclear con fuerza mucho mayor.Un transformador en la unidad 3 se incendió y ardió junto al edificio que lo contenía, provocando una gran humareda negra que se vio desde todas las poblaciones de alrededor. Cientos de bidones con basura radioactiva de baja intensidad se destaparon y rodaron en un punto de almacenamiento, liberando una pequeña cantidad de radiación a la atmósfera.A primera hora de la noche, TEPCO informó que estaban resolviendo cincuenta incidencias de poca importancia, cifra que aumentó a 63 unas horas después. No obstante, anunciaron que todos los problemas ocasionados por el terremoto al gigantesco complejo eran menores, y que estarían listos para arrancar otra vez a la mañana siguiente.Lo que ocurrió de inmediato fue que todas las autoridades acordaron suspender las licencias de operación a Kashiwazaki-Kariwa por procedimiento de urgencia. Los siete reactores de la central nuclear más grande del mundo, con ocho gigawatios de potencia total, quedaron paralizados en seco antes de llegar a reconectarse. Así, TEPCO comenzó a perder millones de yenes por minuto, y continuó perdiéndolos a lo largo de los siguientes veintiún meses.El motivo aducido para suspenderles la licencia de operación era claro e indiscutible: los estudios sísmicos para la construcción de Kashiwazaki-Kariwa estaban mal hechos, o estaban groseramente subestimados, o eran insuficientes.Durante el resto de 2007, todo 2008 y parte de 2009, la central nuclear más grande del mundo permaneció parada, mano sobre mano. Las pérdidas económicas y de prestigio resultan difíciles de calcular. Entre eso y la crisis, TEPCO presentó pérdidas en 2008 por primera vez en su historia (y hablamos de un monstruo empresarial que, además de Kashiwazaki-Kariwa, posee otros dos grandes complejos nucleares, quince térmicas, ocho hidroeléctricas y cientos de proyectos comerciales más). En 2009 lograron reajustarse y obtuvieron beneficios de nuevo, aunque ciertamente tocados.Mientras tanto, la central más grande del mundo languidece lentamente. Como era de esperar, la inspección de la IAEA fue muy favorable, e incluso les felicitaron por lo bien que había resistido el terremoto mucho más allá de las especificaciones de diseño. A mediados de 2009, se autorizó la reconexión del reactor más moderno, el ABWR de la unidad 7. A finales de año, se permitió la reactivación del otro ABWR, la unidad 6. Y recientemente, han concedido la puesta en marcha de la unidad 1.
- ¿Puede ocurrir en España? España tiene seis centrales nucleares (21% de la electricidad):"EN ESPAÑA NON HAI TERREMOTOS DESA INTENSIDADE NIN TSUNAMIS".
Pero en Lisboa, Portugal,( e non quero ser agorero...), hai moitos anos...

"El terremoto de Lisboa de 1755 tuvo lugar sobre las 10 horas y 16 minutos de la mañana del 1 de noviembre de 1755 y se caracterizó por su excesiva duración, dividida en varias fases, y virulencia, causando la muerte de entre 60.000 y 100.000 personas.El seísmo fue seguido por un maremoto y un incendio, causando la destrucción casi total de Lisboa". Como non había sismógrafos non sabemos a intensidade.(Tsunami é unha verba xaponesa, onda xigante, maremoto).
"Campeona imbatible de lo nuclear es Francia, que genera a partir de 58 centrales el 75% de su energía eléctrica. Reino Unido es la segunda potencia nuclear comunitaria y ambos países tienen ambiciosos planes de expansión.Si en Alemania, con 17 reactores en funcionamiento, la política nuclear es controvertida en Austria fue tan intenso el rechazo popular y político que el país es constitucionalmente no nuclearizable. Los austriacos ven con furor e impotencia la política expansivamente nuclear de la vecina Eslovaquia".
Sentenza:
As catástrofes agrávanse polas centrais nucleares.
A radiación pode tardar miles de anos en desaparecer do núcleo.
Coñecemos a verdade ou nos enganan con contos...chineses.
¿ AS NUCLEARES SON NEGOCIO?¿PARA QUÉN?¿A QUE CUSTO?.

23/02/11

UN CONTO ISLANDÉS(con moito silencio).

(Música de  película de terror) (UNHA VOZ GRAVE):
"A finais de 2008, os efectos da crise na economía islandesa son devastadores. Se nacionaliza  o Landsbanki, principal banco do país.
O goberno británico conxela todos os activos da súa subsidiaria IceSave, con 300.000 clientes británicos e 910 millóns de euros invertidos por administracións locais e entidades públicas do Reino Unido.
Ao Landsbanki  séguenlle os outros dous bancos principais, o Kaupthing e o  Glitnir.
Os seus principais clientes están no Reino Unido, Holanda e EEUU.
O conxunto das débedas bancarias de Islandia equivalen a varias veces o seu PIB.
A króna, moeda oficial de Islandia fúndese e a bolsa suspende a súa actividade perdendo 76%. Islandia está na bancarrota.
O goberno obtén do Fondo Monetario Internacional (FMI) 2.100 millóns de dólares,e outros 2.500 millóns dos países nórdicos.
As protestas cidadáns fronte ao parlamento en Reykjavik aumentan.
O 23 de xaneiro de 2009  convócanse eleccións anticipadas e tres días despois, as “caceroladas” xa son multitudinarias e provocan a dimisión do Primeiro Ministro, o conservador Geir H. Haarden, e de todo o goberno en bloque.
É o primeiro goberno que cae vítima da crise mundial.
O 25 de abril hai eleccións xerais das que sae un goberno de coalición formado pola Alianza Social-demócrata e o Movemento de Esquerda Verde, encabezado pola nova Primeira Ministra Jóhanna Sigurðardóttir.
Ao longo del 2009 continúa a pésima situación económica do país e o año pecha cunha caída do PIB del 7%.
Mediante unha lei amplamente discutida no parlamento se propón a devolución da débeda a Gran Bretaña e Holanda mediante o pago de 3.500 millóns de euros, que pagarán todas as familias islandesas mensualmente durante os próximos 15 años ao 5,5% de interese.
A xente bótase a rúa e solicita someter a lei a referendo.
En xaneiro de 2010 o Presidente, Ólafur Ragnar Grímsson,  négase a ratificala e anuncia que haberá consulta popular.
En marzo celébrase o referendo e o NON ao pago da débeda, arrasa cun 93% dos votos.
(MÚSICA DE FESTA)
A revolución islandesa consegue una gran vitoria de forma pacífica.
O FMI conxela as axudas económicas a Islandia a espera de que se resolva a devolución da súa débeda.
O goberno  inicia unha investigación para dirimir xuridicamente as responsabilidades da crise.
Comezan as detencións de varios banqueiros e altos executivos.
A INTERPOL dita una orden internacional de arresto contra o ex-Presidente del Kaupthing, Sigurdur Einarsson.
Neste contexto de crise,elíxese unha asemblea constituínte o pasado mes de novembro para redactar unha nova constitución que recolla as leccións aprendidas da crise.
Para elo, acódese directamente ao pobo soberano.
Elíxense 25 cidadáns sen filiación política dos 522 presentados ás candidaturas, para o cal só  é necesario ser maior de idade e ter o apoio de 30 persoas.
A asemblea constitucional comezará o seu traballo en febreiro de 2011 e presentará un proxecto de carta magna a partir das recomendacións das distintas asembleas que se celebrarán por todo el país.
Deberá ser aprobada polo actual Parlamento e polo que se constituirá tralas próximas eleccións lexislativas.
E para rematar, outra medida “revolucionaria” do parlamento islandés: la Iniciativa Islandesa Moderna para Medios de Comunicación, un proxecto de lei que pretende crear un marco xurídico destinado á protección da liberdade de información e de expresión.
Preténdese facer do país un refuxio seguro para o xornalismo de investigación e a liberdade de información onde se protexan fontes, xornalistas e proveedores de Internet que aloxen información xornalística.

(MÚSICA DE SUSPENSE).
(NOTA:PARA QUENES ATOPEN ALGUNHA COINCIDENCIA CON SPAIN,HABERÁ UN SORTEO CUNHA VIAXE A ISLANDIA)

22/02/11

Gadaffi e os seus amigos:unha orla de sangue.

Setembro de 2003, José María Aznar foi o primeiro líder europeo en visitar a Gadaffi no seu país. Todo o historial do coronel libio non foi ningún obstáculo para que Aznar, unha das voces mais reputadas do neoliberalismo internacional, desfixésese en eloxios respecto ao tirano.O presentou como un mandatario comprometido coa loita antiterrorista e as “reformas económicas”. Aznar mostrábase moi contento polas garantías que Gadafi ofrecía aos “inversores” para os que xa traballaba. Tony Blair actuando como representante en favor do banco para o que traballa, JP Morgan fixo o mesmo. Non é nada complicado atopar amistades similares con Berlusconi, Bush e outros reputados “defensores da liberdade” en Occidente.
Agora contarán que non sabían nada. O petróleo fai estraños compañeiros de cama.





"El Público":22-02-2011:
“El Ejército libio vuelve a atacar a la población por aire”
“Según recoge la agencia italiana ANSA, la Corte Penal Internacional cree que los muertos en los últimos cinco días podrían superar los 600 (según la agencia EFE sólo 300 en Bengasi). Además, la cadena Al Arabiya asegura que el Tribunal estaría "buscando pruebas para procesar a Gadafi". “
“Mientras tanto, la ONU ha reclamado esta mañana una investigación independiente sobre la represión en Libia. Las denuncias llegan de la misma persona que denunció los abusos de Mubarak y Ben Ali, la alta comisionada de derechos humanos, Navi Pillay”.
“Una declaración que llega después de la condena de los ministros de Exteriores de la Unión Europea tras su reunión ayer en Bruselas. Pero que sigue sin poner en jaque al régimen”.